เว็บบอร์ด
กรกฎาคม 23, 2018, 04:32:38 PM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
ข่าว: สมุนไพรสำเร็จรูป www.pendulumthaishop.com

 
   หน้าแรก   ช่วยเหลือ ค้นหา ปฏิทิน เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
หน้า: [1] |   ลงล่าง
  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ขอเชิญแสดงความคิดเห็นต่อ หมอเถื่อน ตอน 45 "เหนื่อยไหม ?"  (อ่าน 4087 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
lee
assist admin
Hero Member
*

การ์ม่า:ได้รับการปรบมือจำนวน 553
ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 3925


ไม่มีหนี้นับว่ามีโชค ไม่มีโรค มีโชคมากกว่า


« เมื่อ: มิถุนายน 21, 2011, 11:20:46 PM »

ขอเชิญแสดงความคิดเห็นต่อ หมอเถื่อน ตอน 45 "เหนื่อยไหม ?"
โดยกด "ตอบ" ข้างล่างขวามือ

ยังไม่เคยอ่านตอนนี้ อ่านได้ที่ http://www.pendulumthai.com/article_doctor45x.html


โหวตลือกตัวละครที่ชอบที่สุดที่ http://www.pendulumthai.com/smf/index.php?topic=1116.0


ผู้ที่ต้องการแสดงความคิดเห็น และ โหวต ขอให้สมัครสมาชิกเว๊บบอร์ด ฟรี click ที่นี่
บันทึกการเข้า
catdrink
(=^_^=)
Pendulum Club
Hero Member
*****

การ์ม่า:ได้รับการปรบมือจำนวน 252
ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 1182


แมวเมามาเมามาย


« ตอบ #1 เมื่อ: มิถุนายน 22, 2011, 12:06:54 AM »

       ไม่ค่อยได้โพสต์เรื่องนี้    ตอนนี้มาเม้นท์คนแรก

ความรู้สึกที่ได้อ่านคือรู้สึกว่า   สิงห์ร้ายต้าลู่ใกล้จะได้เจอกับช้างป่าลุ่มเจ้าพระยา

ทั้งหงส์ฟ้ากับนาคีที่วนเวียนอยู่ ก็จะมาบรรจบกันแล้ว   น่าติดตามตอนต่อไป


 Smiley     Smiley
บันทึกการเข้า
maruko
Full Member
Full Member
*

การ์ม่า:ได้รับการปรบมือจำนวน 37
ออฟไลน์

กระทู้: 40


« ตอบ #2 เมื่อ: มิถุนายน 22, 2011, 09:29:35 AM »

ขอปรบมือให้กับคนที่แต่งตอนนี้  มีข้อคิดสอนใจได้มากมายจริง ๆ

คนงี่เง่าอย่างจ๊อด จะต้องตกอยู่ในความทุกข์ยิ่งกว่าคนเลวซะอีก.... เป็นประโยคที่ง่าย ๆ แต่มีความหมาย คนที่ไม่ยอมรับความจริง เก็บทุกข์ไว้เหมือนแบกโลก พูดได้ตรงกับใจหลาย ๆ คน

การเปรียบเทียบเรื่องกระจกบานใหญ่ของมิ้นท์ ถือว่าสุดยอดของความคิดแล้ว  เธอช่างเป็นสาวผู้ที่มีมุมมองมาจากสวรรค์จริง ๆ

ในมุมหนึ่งของจ๊อด เราเริ่มเห็นด้านที่แปลกออกไปของเขา ความเกลียดในตัวเขากลายเป็นความเห็นใจเข้ามาแทน  ทีมแต่งนั้นกำหนดบุคลิกตัวละครได้หลายมิติมาก

เหนื่อยไหม ?... เหนื่อยค่ะ ถ้าเอาใจของจ๊อด และ รุ่ง เข้ามาอยู่ในใจเรา  ตัวละครทั้งสองตัว เหนื่อยเหมือนกัน เหนื่อยกับวิบากของชีวิตตนเอง คนนึงขับรถไปกลับแปดร้อยกิโล เพื่อหาที่ระบายที่รู้ใจ เพราะตัวเองอยากได้ในสิ่งที่คนอื่นเขาไม่ให้  อีกคนวิ่งสัมภาษณ์งาน เพื่อวิ่งหนีในสิ่งที่คนอื่นเขายัดเยียด แต่เราไม่ต้องการ สุดท้ายก็ต้องไปหาสถานที่เก่า ๆ เพื่อรื้อฟื้นกำลังใจ   ญาติคู่นี้ ก็มีอะไรคล้าย ๆ กัน ความหลังที่งดงามของทั้งคู่ จะเป็นกำลังใจให้ทั้งสองคนเดินหน้าต่อไปได้

บันทึกการเข้า
cholboy
Full Member
PMC Senior
*

การ์ม่า:ได้รับการปรบมือจำนวน 69
ออฟไลน์

กระทู้: 119


« ตอบ #3 เมื่อ: มิถุนายน 22, 2011, 06:25:02 PM »

catdrink คงหมายถึงตอนที่ 44 มากกว่าตอนที่ 45

คุณ maruko อ่านได้ลึกซึ้ง

ตอนนี้เล่าเรื่องราวของสองลูกพี่ลูกน้อง สองคนนี้ เวลาเจอปัญหา ก็จะรับมือกันคนละแบบ  จ๊อดจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้  แต่รุ่ง จะไม่มีอารมณ์ขึ้นลงมากนัก ทั้ง ๆ ที่ผิดหวัง แต่ก็ยังหัวเราะได้

แม้เป็นตอนที่จ๊อดแสดงอารมณ์ แต่เป็นตอนที่แฝงไปด้วยปัญญาจากทีมผู้แต่งให้กับผู้อ่าน ใครอ่านคำพูดของมิ้นท์แล้วไม่ทึ่งบ้าง เพราะความศรัทธาในพระเจ้า มิ้นท์ถึงมีความคิดได้ลึกสุขุมขนาดนั้น

ผมชอบกับคำเปรียบเปรย ถึงไม่ใช่คำคม แต่มันเห็นภาพชัดดี
ถ้าเขาจะต้องขับรถอีกสี่ร้อยกิโลกลับไปพร้อมความว่างเปล่า กับ รอยร้าวฉานที่เหมือนเดิม ... ระยะทางนั้น คือ นรกชัด ๆ !
เข้าใจเปรียบนะครับ คนขับรถไปไกลขนาดนั้น คงหวังอะไรที่มันสำคัญ ขากลับจะได้ขับกลับอย่างชื่นใจ แต่ถ้าไปแล้ว กลับไม่มีอะไรดีขึ้น ขากลับน่ะ นรกจริง ๆ สี่ร้อยกว่ากิโลนี่ มันทรมาน

แล้วก็แน่นอนว่าประโยคนี้ คงถูกใจใครอีกหลายคน
จ๊อดเป็นคนงี่เง่า จ๊อดไม่ใช่คนเลว คนงี่เง่าอย่างจ๊อด จะต้องตกอยู่ในความทุกข์ยิ่งกว่าคนเลวซะอีก

ประโยคนี้ก็โดน
แต่มันเป็นทุกข์ที่เกิดจากความงี่เง่า ทุกข์เพราะจ๊อดมองไม่เห็นว่าสิ่งที่พระเจ้าประทานให้มานั้น มันเป็นสิ่งที่สวยงาม และ ประเสริฐแล้ว แต่กลับวิ่งหนีมัน กลัวว่าสิ่งนั้นจะทำให้เราเป็นทุกข์ แต่ไอ้การวิ่งหนีสิ่งนั้น มันเป็นทุกข์มากกว่าซะอีก

แล้วก็ตามมาด้วยประโยคนี้
สิ่งที่พระองค์ประทานให้ ท่านมีพระประสงค์ให้เรามีความสุข ณ ปัจจุบัน ไม่ใช่ให้ทุกข์เพราะรอคอยสิ่งที่ยังไม่มาถึง

แล้วก็ปิดท้ายด้วยประโยคนี้
ความคะนึงหาที่ลึกที่สุด ไม่สามารถพูดออกจากปากได้เลยในระยะเวลาหลายปีนี้
มันได้แต่เพียง...กลั่นออกมา....เป็นน้ำตา


หมอเถื่อนตอนเดียว ให้อะไรได้มากมายจริง ๆ
บันทึกการเข้า
benjamas
Full Member
Full Member
*

การ์ม่า:ได้รับการปรบมือจำนวน 5
ออฟไลน์

กระทู้: 76


« ตอบ #4 เมื่อ: มิถุนายน 23, 2011, 08:41:40 AM »

เห็นด้วยกับ cholboy ทุกประการ คติสอนใจนิยายเรื่องนี้นับไม่ถ้วนจริง ๆ

เพลงประกอบตอนนี้เพราะมาก ช่วยบอกได้มั้ยคะ ว่าเป็นเพลงของใคร

ฟังครั้งแรกก็รู้สึกว่าง่าย ๆ  แต่พอฟังสองสามครั้งมันก็ติดหู  บรรยากาศที่มิ้นท์อยู่กับจ๊อด เพลงนี้ทำให้น้ำตาไหล
บันทึกการเข้า
TaaChom
สมาชิก PMC
Pendulum Club
Hero Member
*****

การ์ม่า:ได้รับการปรบมือจำนวน 152
ออฟไลน์

กระทู้: 1342


ชีวิตนี้สั้นนัก ชีวิตนี้สำคัญนัก


« ตอบ #5 เมื่อ: มิถุนายน 23, 2011, 09:43:46 PM »

เหนื่อยครับ Grin
แต่นอกจากเหนื่อยแล้วยัง งุดงิดจายด้วย
ทำมาย น้อยจัง อ่านแป๊บเดียว หมดตอนแร้ววววว
ต้องตั้งหน้ารอต่อไปอีก
เห็นด้วยกับคุณcholboyคร๊าบบบบ
 Grin Grin Grin
บันทึกการเข้า
arunsaku
สมาชิก PMC
Pendulum Club
Hero Member
*****

การ์ม่า:ได้รับการปรบมือจำนวน 404
ออฟไลน์

กระทู้: 3365



« ตอบ #6 เมื่อ: มิถุนายน 24, 2011, 02:46:42 PM »

มาแล้วครับ มาแล้ว
ขอบคุณที่นึกถึง

หลายท่านวิจารณ์ และ quote ข้อความดีๆ ลงมาแล้ว
สำหรับครั้งนี้ ผมเข้ามาช้า เลยลองอ่านวิจารณ์ก่อน แล้วค่อยไปอ่านเนื้อเรื่อง ก็สนุกไปอีกแบบ
พออ่านเนื้อเรื่องถึงตอนที่มีผู้วิจารณ์ไปแล้ว ก็ อ๋อ ตรงนี้เอง ที่เขาว่าจ๊อดไม่ใช่คนเลว (ตอนก่อนๆ จำได้ว่า จ๊อดมันเลวนี่หว่า)
ก็คิดต่อไปได้ว่า นี่คือมุมมองของมินท์ อดีตแฟนของจ๊อด ถ้าคิดว่าจ๊อดเลวบริสุทธิ์คงไม่คบเป็นแฟนกันไปได้
 
ตอนนี้ ความแรงอยู่ที่การพลิกผันอารมณ์ของจ๊อด
มันแรง เหมือนโดนตบหน้าอย่างแรงจนหน้าหัน
ตบลงไปบนใบหน้าแห่งอารมณ์ของคนที่ยึดมั่นอะไรบางอย่างจนทำให้เป็นทุกข์
หน้าหันไปเห็น "ความจริง" อะไรบางอย่าง ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ต่อจากนี้ เป็นสิ่งที่น่าสนใจว่า จ๊อดจะได้ประโยชน์จากการเรียนรู้ครั้งนี้มากน้อยเพียงไร

ผมชอบประโยคนี้
"....ข้างในแท้ ๆ แล้ว จ๊อดเป็นคนอย่างที่มิ้นท์รู้จักตั้งแต่แรก แต่เปลือกที่ครอบจ๊อดอยู่น่ะ มันทำให้จ๊อดงี่เง่า เรื่องที่มิ้นท์ไม่ชอบจ๊อดคือ ความงี่เง่านี่ แต่ไม่ใช่ว่าจ๊อดเป็นคนเลว..."
อ่านแล้วต้องย้อนมามองดูตัวเอง และคนในสังคม
เปลือกของเรามักสร้างปัญหาให้เราอยู่เรื่อยๆ เช่นกันมิใช่หรือ
เปลือกที่เราสร้างเอาไว้
เปลือกที่เราภูมิใจ
เปลือกที่เรายึดถือไว้เป็นปมเขื่อง
เราจึงพยายามรักษามันเอาไว้
ต่อเมื่อมองเห็นตัวมัน จึงรู้ว่านั่นแหละตัวต้นเหตุแห่งความทุกข์เลย (แต่จะปล่อยมันไปได้รึเปล่า นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง)

อีกประโยคที่ชอบ
"...แล้วที่สำคัญที่สุด พระองค์ประทานกระจกเงาบานใหญ่ให้จ๊อดดู แต่จ๊อดกลับมองไม่เห็น เลือกที่จะไม่ดูมัน..."
ซึ่งเป็นเรื่องของการเลือกมุมมองต่อเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เลือกที่จะมองให้เกิดพลัง ไม่ใช่มองให้ท้อแท้

ขอคารวะทีมผู้แต่งอีกครั้ง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 24, 2011, 02:49:34 PM โดย arunsaku » บันทึกการเข้า
bird
Full Member
Full Member
*

การ์ม่า:ได้รับการปรบมือจำนวน 69
ออฟไลน์

กระทู้: 99


« ตอบ #7 เมื่อ: มิถุนายน 24, 2011, 05:20:05 PM »

เข้ามาหลายครั้ง เมื่อไม่เจอคุณ aru ตอบ ก็เลยไม่อยากโพส อยากอ่านของเขาก่อน

มาอ่านตอนนี้ อุทานในใจ ด้วยคำไม่สุภาพ 'ตายห่า' ... นี่เราเห็นว่าจ๊อดเลวมาตลอดเลยหรือนี่ ?

 ... ใช่เลยนะ  จากหลาย ๆ ตอนที่ผ่านมา ทำให้เกลียดตัวละครนี้ แต่พออ่านถึงตอนมิ้นท์พูด แล้วมาคิดใหม่  จ๊อดเลวตรงไหน ?

 เขาคือคนที่หลงยึด เหมือนคุณ aru ว่า ยึดจนทุกข์ไปเอง  จริง ๆ เราควรจะสงสารเขา มิ้นท์นี่คือคนที่สอนผมเลย  ผมมานึกมองตัวเองว่า เราไปตัดสินจ๊อดน่ะ เราเองน่ะก็ไม่ได้ดีไปกว่าจ๊อด  แต่มิ้นท์นี่สิ ถือว่ามีระดับจิตใจที่ดีกว่าผม เพราะคำพูดของมิ้นท์ ทำให้ผมเองกลับมาคิด  ถ้าผมมองจ๊อดได้อย่างมิ้นท์  ก็คงไม่เกลียดตัวละครตัวนี้ตั้งแต่ต้น

"....ข้างในแท้ ๆ แล้ว จ๊อดเป็นคนอย่างที่มิ้นท์รู้จักตั้งแต่แรก แต่เปลือกที่ครอบจ๊อดอยู่น่ะ มันทำให้จ๊อดงี่เง่า เรื่องที่มิ้นท์ไม่ชอบจ๊อดคือ ความงี่เง่านี่ แต่ไม่ใช่ว่าจ๊อดเป็นคนเลว..."
นี่คือประโยคที่ผมสะอึก การแยกคนที่งี่เง่า ออกจากคนเลว  ถ้าเราลองมองย้อนไปว่าชีวิตจ๊อดตกอยู่ในสถานะแบบใดมาตลอด จะเข้าใจจ๊อดเหมือนมิ้นท์เข้าใจ

กระจกเงาบานใหญ่.... ใครจะคิดได้แบบนั้น  ต้องเป็นคนที่มีจิตกว้างมาก ๆ  ถึงคิดได้

กลับมามองตัวเองเลย อ่านตอนนี้  นี่มิ้นท์ตำหนิเราด้วยหรือเปล่า ?  ใช่เลย หลาย ๆสถานการณ์ แทนที่เราจะมองกระจก แต่เราก็อินซะจนหลง ไปเสียเวลาทุ่มเท คับแค้น หลงดีใจ กับเหตุการณ์   หลงกับเปลือกจริง ๆ

คราวนี้กลับมาเรื่อง คุณวีรยาติ  ได้ฟังเสียงเธอแล้ว น่ารัก หมายถึงคนที่ได้รับมอบหมายมาให้พูดน่ะ  พอได้ฟังเบื้องหลังแล้วอ่านตอนนี้ ก็ทำให้ยิ่งสนุก เพราะรู้ว่ามันได้ถูกขัดเกลาทั้งคำพูด และ ข้อคิด จากคนหลาย ๆ คน หลายศาสนา กว่าจะมาเป็นตอนหนึ่งในนิยายเรื่องนี้

ขอให้ aru และ maruko หายเหนื่อยครับ  ส่วนคนอื่น ๆ ขาประจำ ก็เชิญโพสต์ตามมา ผมรออ่านอยู่
บันทึกการเข้า
Israel
สมาชิก PMC
Pendulum Club
Hero Member
*****

การ์ม่า:ได้รับการปรบมือจำนวน 361
ออฟไลน์

กระทู้: 4185



« ตอบ #8 เมื่อ: มิถุนายน 24, 2011, 07:05:48 PM »

arunsaku, bird, yoon, israel.... หายไปไหน หรือ อาจจะไม่ชอบตอนนี้ ?

ชอบค่า ชอบ  แต่พอดีช่วงนี้สมองไม่มีรู เลยตัน Cheesy

ความจริงอ่านตั้งแต่แรกต้น ๆเหมือนไม่สนุก  แต่ก็สนุก และเกินสนุก ให้อะไรหลาย ๆอย่างที่ดีทีเดียว

1. นิยายตอนนี้ มาถึงช่วงที่ 2 ของชีวิตตัวละครกันแล้ว เหมือนเป็นช่วงรอยต่อของชีวิตที่จะต้องเติบโตต่อไป
ถ้าเปรียบกับการเรียนหนังสือก็ ไม่ใช่ช่วงมัธยม  แต่ เป็นช่วงมหาลัย ....

2. เนื้อเรื่องเริ่มใกล้ถึงจุดเสียที ( ถ้าผู้แต่งไม่แกล้งลากยาวไปอีก   Grin) ที่จะให้คำตอบว่า   รุ่ง - แอนดี้  คือ....ไผ     มีความสัมพันธ์ ผูกพันกันปางก่อนยังไง
และเตรียมตัวอึ้งกิมกี่  หรือหงายหลังตึง ก็เป็นได้จากที่แอบคิดแอบเดาเอาไว้

3.  อ่านตอนนี้เรื่องของจ๊อด ทำให้นึกถึงนิทานที่เคยเรียนตอนมัธยมเรื่อง "พ่อแม่รังแกฉัน"  ขึ้นมาทันที  ใครเกิดทันเรียนเรื่องนี้บ้าง  เหอ ๆ
ระหว่างแนวคิดของที่บ้านกทม.  กับ ที่ขอนแก่น   ที่ไหนจะช่วยจ๊อดให้พ้นทุกข์ตอนนี้ได้  ที่สำคัญ  จ๊อดจะฉลาดเลือกไหม???   

4.  อ่านเมนท์ของแต่ละท่าน  บอกได้คำเดียวว่า "ยอด" และเห็นด้วยทั้งหมด  ทึ่งในมุมมอง ความคิดของแต่ละท่านที่ตีแผ่ออกมาได้ขนาดนี้ ตามไปปรบมือให้แล้วค่ะอดไม่ได้

ยังรอเม้นท์ของคุณ  yoon และท่านอื่นอยู่เลยค่ะ   อ่านนิยายแล้ว ขาดเม้นท์ของทุกท่าน เหมือนทานข้าวแกงอร่อย ๆ  แต่ไม่มีน้ำปลาพริก หรือเหมือนทานผัดกะเพรา แล้วไม่มีไข่ดาว  Grin

แต่สิ่งสำคัญที่ค้นพบคือ  "อ่านแล้ว รออ่านเม้นท์จากท่านอื่น ๆก่อนนี่  ดีจริง ๆ" 

ขอบคุณ "วีรยาติ" ทีมงาน และทุกเม้นท์จากแฟนนิยายหมอเถื่อนค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 24, 2011, 07:15:33 PM โดย Israel » บันทึกการเข้า
Yoon
สมาชิก PMC
Pendulum Club
PMC Senior
*****

การ์ม่า:ได้รับการปรบมือจำนวน 44
ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 149



« ตอบ #9 เมื่อ: มิถุนายน 28, 2011, 08:24:22 PM »

 Cheesy มาแล้วคร้าบบบ Cheesy ขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ ที่คิดถึงกันครับ ผมก็คิดถึงทุกๆ คนเหมือนกัน เพราะรู้สึกว่ารอตอนนี้นานมาก
ไม่ใช่ไม่ชอบนะครับ แต่ช่วงนี้ภารกิจเยอะมากๆ นี่เพิ่งได้พัก มาเปิดดูอีกที อ้าว? มาตั้งแต่ตอนไหนครับเนี่ย?
แถมยังตั้งชื่อตอนนึกว่าถามผมซะอีก ..... "เหนื่อยไหม....?" ...... -> เหนื่อยครับ!!  Cheesy แต่พอได้อ่านเนื้อเรื่องและ ment จากพี่ๆ ก็หายเหนื่อยทันที  Cheesy

สำหรับตอนนี้ ment จากทุกๆ ท่านคือคำตอบทั้งหมดเลย ชอบทุก ment ครับ เนื้อเรื่องตอนนี้ก็คือชีวิตมนุษย์เงินเดือน อย่างเราดีๆ นี่เอง มีทั้งภาระ หน้าที่
"หัวโขน" ต่างๆ ใครที่มี "สติ" ก็ยังจะพอเอาตัวรอดจาก "กับดัก" ต่างๆ เหล่านั้นได้ ทั้งที่รอบข้างสร้างขึ้น รวมถึง "กับดักที่เราสร้างขึ้นเอง" .... ทำให้การผ่านไปแต่ละวัน
น่า "เหนื่อย" จริงๆ .... ทุกๆ คน ต่างมี "มุม" ของตัวเองทั้งนั้น มีทั้ง "ดำ" และ "ขาว" ปะปนกันไป ..... กลับมามี "สติรู้กับตัวเอง" เพื่อให้ก้าวผ่านแต่ละวัน อย่าง "สดใส และเข้าใจ" กันดีกว่าครับผม  Cheesy คิดถึงทุกๆ คนครับ ไว้เจอกันตอนหน้าครับผม  Grin
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 28, 2011, 08:43:27 PM โดย Yoon » บันทึกการเข้า
srunya,j
Full Member
***

การ์ม่า:ได้รับการปรบมือจำนวน 2
ออฟไลน์

กระทู้: 27


« ตอบ #10 เมื่อ: กรกฎาคม 19, 2011, 09:22:56 PM »

บทสนทนาระหว่าง จ๊อด กับ มิ้นท์ ดีมาก ๆ  อ่านแล้วอ่านอีก รู้สึกว่าคม แล้วสะท้อนอะไรได้หลายอย่างค่ะ
บันทึกการเข้า
TaaChom
สมาชิก PMC
Pendulum Club
Hero Member
*****

การ์ม่า:ได้รับการปรบมือจำนวน 152
ออฟไลน์

กระทู้: 1342


ชีวิตนี้สั้นนัก ชีวิตนี้สำคัญนัก


« ตอบ #11 เมื่อ: กรกฎาคม 02, 2012, 09:52:56 AM »

เข้ามาปรบมือให้คุณวีรยาติครับ
(หมายรวมทั้งทีมเลยครับ)
 Grin Grin Grin
บันทึกการเข้า
หน้า: [1] |   ขึ้นบน
  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
  ลิ้งค์ไปยังปฏิทิน  
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.2 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!
หน้านี้ถูกสร้างขึ้นภายในเวลา 0.086 วินาที กับ 20 คำสั่ง

กลับหน้า Homepage : www.pendulumthai.com