ตอน 48

คือเธอ

สั่งซื้อ หนังสือนิยาย 'หมอเถื่อน' รวมเล่มฉบับแรก ราคา 380 บาท

สตาร์บั๊ค

เลอหงส์รู้สึกเป็นกังวลมากขึ้น เมื่อพนักงานฝ่ายดูแลความสะอาดของพลาซ่า แจ้งว่าไม่พบเห็นเครื่องประดับใด ๆ ที่มีรูปร่างคล้ายเกล็ดพญานาค

เธอใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง เดินไปมา-เข้าออกร้านสตาร์บั๊ค สายตาก็กวาดไปทั่วพื้นที่

พนักงานสาวของร้านสตาร์บั๊คให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดี ออกแรงช่วยเดินก้ม ๆ เงย ๆ ค้นหาไปทั่วบริเวณในร้าน และ นอกร้าน แต่ก็ไม่พบสิ่งของที่ต้องการค้นหา

หงส์ถือแก้วกาแฟนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมภายนอกร้านสตาร์บั๊ค หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด

ไม่ว่าจะย้อนความคิดไปซักกี่ครั้ง เธอก็ยังมั่นใจว่า จุดที่หินเกล็ดพญานาคหายไปนั้น ต้องเป็นจุดนี้ จุดที่เธอกำลังนั่งอยู่ แน่นอน

ตอนที่เธอหยิบเกล็ดพญานาคออกมา เธอกำลังนั่งคุยกับก้อง แล้วนกก็บินโฉบมา แล้ว...เกล็ดพญานาคก็หายไป !

ฉะนั้น จึงเป็นไปไม่ได้ที่เกล็ดพญานาคจะพลัดตกไปที่อื่นใดอีก นอกจากบริเวณนี้ แต่เธอก็ได้หารอบพื้นที่บริเวณนอกร้านสตาร์บั๊คจนทั่วแล้ว

บุหรี่มวนแรกของวันหมดไปในเวลาเพียงไม่กี่นาที หงส์น้อยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นกดหาคุณหญิง

"คุณป้าคะ หงส์หาเกล็ดพญานาคไม่เจอค่ะ"

น้ำเสียงที่เอื่อยเฉื่อย ทำให้อีกฝ่ายรับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเธอทันที

"โถ.. หลานป้า ไม่เป็นไรนะ หงส์ อย่าโทษตัวเองนะ เราไม่ได้ตั้งใจทำหาย หาไม่เจอ ก็ไม่เจอนะจ๊ะ ไม่เป็นไร"

"แล้วถ้าหงส์หาเกล็ดพญานาคไม่เจอ แล้วหงส์จะเจอคนชื่อนวลได้ยังไงคะ ?"

"อย่าเป็นกังวลเลย หงส์ เกล็ดพญานาคจะพาคนชื่อนวลมาหาเอง"

หงส์ได้ฟังแล้วรู้สึกแปลกใจ หินธรรมดาก้อนนั้นจะดลจิตดลใจคนที่ไม่รู้จักกันมาพบกันได้ด้วยหรือ ?

จะว่าไป... หินก้อนนั้นก็ไม่ธรรมดาซักเท่าไหร่ เพราะเวลาที่มันอยู่กับเธอ มันก็มีเสน่ห์ดึงดูดใจเธอได้อย่างน่าทึ่งเหมือนกัน

เวลาต่อจากนี้ไป เธอจะทำอะไรได้บ้าง นอกจาก อธิษฐานให้หินก้อนนั้นรีบแสดงศักยภาพตามที่มันถูกคาดหวัง

ใครกันนะ... ที่เป็นคนมอบเกล็ดพญานาคผ่านคุณหญิงมาให้กับเธอ ? ท่านผู้นี้มีอะไรเกี่ยวพันกับตัวเธอ และ พี่ใหญ่ ?

******************************************************************************************

ฮอนด้าซิตี้สีแดง มุ่งหน้าไปยังบางกอกซีดาร์ฟันปาร์ค รุ่งนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถตามเคย

"แกแน่ใจว่าไม่ต้องให้ชั้นรอใช่มั้ย ? แล้วแกจะกลับยังไง ?"

"ไม่ต้อง แท๊กซี่เยอะแยะ อีกอย่าง ไม่รู้จะคุยนานเท่าไหร่ด้วย ไม่งั้นแกจะไปไม่ทันนัดของแก"

"อือ... ถ้าไม่รู้ว่านานไม่นาน ชั้นคงรอไม่ได้เหมือนกัน แกโทรหาคนที่กิจบูรณาแล้ว เค้าให้แกเข้าพบได้เลยเหรอ ?"

"อาน้อยเหรอ ? ชั้นรู้จักเค้ามาก่อนแล้ว ตั้งแต่สมัยงานศพคุณปู่ เค้าดูท่าทางดีกับชั้นมาก แกจำคุณหญิงได้มั้ยล่ะ ? นั่นคือผู้ใหญ่ที่สุดในกิจบูรณาแล้ว ดูสิว่าเค้าเอ็นดูชั้นขนาดไหน"

ทอมหัวเราะหึ ๆ

"พวกเรานี่เจ๋งว่ะ เข้านอกออกในพื้นที่ของกิจบูรณาสบาย ๆ"

รุ่งเหล่ตามองโชเฟอร์

"พวกเรา ? นี่แกรวมตัวแกเข้ามาในสารบบของชั้นได้ไง ? กะอีแค่คุณหญิงเค้าอนุญาตให้แกมาเยี่ยมเรือนไม้ แกไม่ต้องมาทึกทักว่าเค้าเอ็นดูแกด้วย"

"เชอะ แกงกไอ้เรือนไม้นั่นเหรอ ? แกคิดว่าเค้าสร้างให้แกเหรอ พ่อคนสำคัญ ? ถ้าเค้าสร้างให้แกคนเดียว คุณหญิงคงไม่เชิญชั้นเข้าไปเยี่ยมด้วยหรอก แกก็ทึกทักเองเหมือนกัน"

"เอ๊ะ อีนี่ เถียง"

"เถียงซีวะ ชั้นไม่ใช่ลูกแก ทำไมเถียงแกไม่ได้ ?"

"มีลูกอย่างแก... เหอ ๆ" เขาพูดแล้วหยุด

"มีลูกอย่างชั้นแล้วทำไม ?"

"มิน่าพ่อแกถึงรักชั้นมากกว่าแก"

โชเฟอร์หัวเราะร่า

"ฮ่า ๆ ๆ... ไอ้รุ่ง แกมันหลงตัวเองจริง ๆ แค่ได้เจอพ่อชั้นวันเดียว แกก็หลงตัวเองขนาดนั้น"

"พนันกันหรือเปล่า ? ถ้าชั้นเดินเข้าไปขอแกกับพ่อแก พ่อแกยอมยกให้แน่นอน ยิ่งถ้าพ่อแกถามน้าเนตรด้วยแล้ว เรียบร้อย แกเสร็จชั้นแน่"

โชเฟอร์ตวาดเสียงดัง

"ทะลึ่ง ! ไปจีบฝนให้ติดก่อนเหอะ"

"เอ๊ะ... หรือแกกำลังคบกับใครอยู่ แล้วไม่บอก แล้วนี่วันนี้มีนัดกับใคร ? นัดที่ไหน ? ผู้ชายหรือผู้หญิง ? ไปกันกี่คน ? เค้าอายุเท่าไหร่ ? หน้าตาเป็นยังไง ?"

ทอมหัวเราะ

"จะบ้าหรือไง ? ชั้นนัดสัมภาษณ์งาน"

"สัมภาษณ์งาน ? ที่ไหน ?

"กระทรวงกลาโหม"

"กระทรวงกลาโหม ? แกจะเป็นทหารหรือไง ? ใครแนะนำวะ ?"

ทอมเอื้อมมือหยิบถุงผ้าใบเล็กที่วางอยู่ในช่องเก็บของด้านหน้า เธอชูถุงผ้าให้รุ่งดู

"นี่ ลูกดิ่งอันใหม่"

รุ่งคว้าถุงผ้าจากมือเธอ เขาแกะถุงผ้า แล้วหยิบลูกดิ่งเพนดูลั่มออกมาดู

ลูกดิ่งทำด้วยโลหะสีเงินด้าน เลี่ยมด้วยโลหะสีทองมีลวดลายเล็กน้อย ด้านบนมีตะขอเกี่ยวสำหรับเปิดปิด สายลูกดิ่งเป็นโลหะสีเงิน

รุ่งวางลูกดิ่งลงในมือ แล้วโยนลูกดิ่งขึ้นลงเบา ๆ เพื่อหยั่งน้ำหนัก

"อือ สวยดี น้ำหนักกำลังดี สั่งทำเหรอ ?"

"อือ สั่งทำ พอได้มาก็มีอะไรแปลก ๆ เข้ามาเยอะแยะ ไม่รู้จะเล่าเรื่องไหนก่อน รวมทั้งเรื่องงานที่จะไปสัมภาษณ์นี่ด้วย จู่ ๆ อาจารย์ที่นิด้าก็โทรมาบอกว่ามีงานจะแนะนำให้ ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ติดต่อกับอาจารย์คนนี้มานานแล้ว แต่พอถามลูกดิ่ง ลูกดิ่งก็บอกว่าสมควรไปสัมภาษณ์ แล้วงานที่นี่ โคตรจะน่าตื่นเต้นเลย แค่ฟังเค้าบรี๊ฟก็สนุกแล้ว"

"แกจะไปเป็นทหารเหรอ ?"

"เปล่า บริษัทนี้เค้ามีโปรเจ็คท์ต้องทำให้กระทรวงกลาโหม ก็เลยนัดไปสัมภาษณ์ที่นั่น"

รุ่งหยิบลูกดิ่งขึ้นเขย่า เขารู้สึกว่าน้ำหนักของโลหะบาง ๆ ไม่น่าจะหนักได้ขนาดนี้ ข้างในลูกดิ่งนี้ น่าจะมีสิ่งของอื่นบรรจุอยู่

"ข้างในมีอะไรวะ ทอม ?"

รถเลยป้ายทางเข้าซีดาร์ฟันปาร์ค โชเฟอร์รีบแตะเบรค

"เฮ่ย รุ่ง โทษทีว่ะ คุยเพลิน เลยแล้ว"

รถจอดสนิทเลยทางแยกมาประมาณสิบกว่าเมตร รุ่งหันหลังไปดู

"ถอยหลังได้ เลยมาไม่ไกล ไม่ต้องไปกลับรถ ถอยไปเลย"

ทอมพยักหน้าเห็นด้วย เธอใส่เกียร์ถอย แล้วค่อย ๆ บังคับรถถอยกลับมา

รถเริ่มวิ่งบนถนนทางเข้าหลัก มุ่งสู่ซีดาร์ฟันปาร์ค ริมถนนทั้งสองข้างมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นเรียงราย ให้ความรู้สึกร่มรื่น

รุ่งมองทิวทัศน์ข้างทาง แล้วพูดขึ้น

"แถวนี้บรรยากาศดีว่ะ ถ้าได้ทำงานที่นี่นะ ซือก้อย !"

ทอมหัวเราะ

"แกจะทำอะไร ? เป็นเด็กเก็บตั๋วเหรอ ?"

"เป็นอะไรก็ได้ แต่ยกเว้น ใส่ชุดคอสตูมมาสคอต แม่งคงร้อนตายห่า ไม่รู้ชุดพวกนี้ซักทุกวันหรือเปล่า ?"

ประตูทางเข้าบางกอกซีดาร์ฟันปาร์คมองเห็นเด่นเป็นสง่าแต่ไกล รุ่งมองตรงไปที่สวนสนุก สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจัง

วันนี้เขาคาดหวังอย่างสูง ที่จะได้รู้ข้อมูลที่จำเป็นเกี่ยวกับพ่อของเขาจากครอบครัวกิจบูรณา เขามั่นใจว่าอาน้อย จะยินดีเล่าให้เขาฟังโดยไม่ปิดบัง

รถจอดเทียบที่หน้าประตูทางเข้า

โชเฟอร์หันมาอวยพร

"โชคดีเว้ย รุ่ง ขอให้ได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้"

รุ่งพยักหน้า

"อือ... แท๊งกิ้ว ขอให้แกสอบสัมภาษณ์ผ่านด้วยละกัน"

รุ่งเปิดประตู แล้วก้าวลงจากรถ

คำถามที่เขาเตรียมมาในหัวสมอง เริ่มหลั่งไหลมาเป็นสาย เขาค่อย ๆ เดินช้า ๆ เพื่อทบทวนคำพูดที่เตรียมไว้สนทนากับอาน้อย หรือ กับใครก็แล้วแต่ ที่สามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับพ่อของเขาได้

***********************************************************************************************

กระทรวงกลาโหม

NDT-NLT and MOD Temporary Office (ที่ทำการชั่วคราว NDT-NLT กระทรวงกลาโหม) ... ตรงไป

ทอมเดินตามป้ายบอกทาง ไปยังส่วนงาน NDT- NLT

อาคารนี้มีข้าราชการแต่งเครื่องแบบทหารเดินกันขวักไขว่

พลเรือนนามฐิติชญา อยู่ในชุดเสื้อเชิร์ตขาว กางเกงขายาวสีน้ำเงิน มีเสื้อคลุม กำลัง เดินผ่านทางเดินของห้องโถงนี้เพื่อข้ามไปยังห้องถัดไป

ชุดข้าราชการหญิง กระทรวงกลาโหมข้าราชการหญิงคนหนึ่งอยู่ในชุดเครื่องแบบ รองเท้าส้นสูง กำลังเดินสวนทางกับเธอ ทอมถึงกับต้องหันกลับไปมองในความสง่างามของสาวที่เพิ่งเดินสวนไป

หลังที่ตั้งตรง หน้าที่เชิดมองดิ่งไปข้างหน้า คงมาจากความมั่นใจในศักดิ์ศรีของความเป็นทหาร เมื่ออยู่ในเครื่องแบบที่มีเกียรติเช่นนี้ ความรักชาติของหญิงผู้นี้ คงไม่น้อยไปกว่าชายชาติทหารทั่วไป

ทอมเดินมาสุดห้องโถง เห็นป้ายกระดาษชั่วคราวบนกำแพง พิมพ์คำว่า

'NDT-NLT and MOD Temporary Office (ที่ทำการชั่วคราว NDT-NLT กระทรวงกลาโหม) เชิญห้องนี้'

เธอผลักประตูเปิดเข้าไป

พนักงานทุกคนในห้องนี้อยู่ในชุดทำงานพลเรือนทั่วไป ชายบางคนใส่เสื้อเชิร์ต บางคนอยู่ในชุดไปรเวทเสื้อยืดคอปก หญิงบางคนอยู่ในชุดทำงานสุภาพมีเสื้อคลุม บางคนอยู่ในชุดไปรเวทเสื้อยืดคอปก

สาวในชุดทำงานวัยประมาณสามสิบกว่าปีเดินเข้ามาหาเธอ แล้วส่งยิ้มให้

"สวัสดีค่ะ ติดต่อเรื่องอะไรหรือคะ ?"

ทอมส่งยิ้มกลับแล้วโค้งหัวเล็กน้อย

"สวัสดีค่ะ มาหาคุณเจเน็ต เพื่อสัมภาษณ์ค่ะ"

คำพูดว่า 'เพื่อสัมภาษณ์' ทำให้หนุ่ม ๆ หลายคนเงยหน้าขึ้นมามอง

"อ้อ... คุณเจเน็ต ได้เลยค่ะ เชิญน้องนั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ" เธอผายมือไปที่เก้าอี้

ทอมเดินตรงไปยังเก้าอี้ที่ข้างประตูทางเข้า...กวาดสายตามองไปรอบห้อง

บรรยากาศในห้องนี้ช่างดูแตกต่างจากพื้นที่ข้างนอก บ่งบอกชัดเจนว่าเป็นพื้นที่การทำงานของเอกชน ไม่ใช่ราชการ

ทอมสังเกตุเห็นชายหนุ่มรุ่นเดียวกับเธอในชุดทำงานกำลังนั่งรอบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ติดกันมีเก้าอี้ว่างอยู่อีกตัว เธอค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวติดกัน

ชายหนุ่มหันมายิ้มให้ แล้วทัก

"สวัสดีครับ สัมภาษณ์ส่วนไหนครับ ?"

เธอยิ้มตอบ

"เอ็นดีที เอ็นแอลทีค่ะ ? มาสัมภาษณ์เหมือนกันหรือคะ ?"

ชายหนุ่มหัวเราะ

"ผมหมายถึงเซคชั่นไหนของเอ็นดีที เอ็นแอลทีครับ ? มันมีหลายเซคชั่น"

ทอมเลิกคิ้ว

"เหรอคะ ? ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ คนสัมภาษณ์ยังไม่ได้บอกว่าส่วนไหน แล้วคุณมาสัมภาษณ์เหมือนกันหรือคะ ?"

"เปล่าครับ ? ผมเป็นพนักงานของที่นี่แล้ว แต่วันนี้เข้ามาที่นี่เพื่อประชุม ผมชื่อนิมิตครับ เรียกว่ามิตก็ได้ ผมอยู่ส่วนไซเบอร์ดีเฟ้นซ์"

"ไซเบอร์ดีเฟ้นซ์ ? ทำอะไรเหรอคะ ?"

"ไซเบอร์ดีเฟ้นซ์ คือ ป้องกันการโจมตีทางไอที ส่วนใหญ่หมายถึงทางอินเตอร์เน็ต แล้วก็เว๊บครับ ผมจบวิศวคอมพิวเตอร์ แล้วก็เคยทำงานที่อเมริกามาก่อน เขารีครูทผมมาจากที่โน่นครับ"

"ที่ไหนคะ ?"

"ที่ดีซีครับ ผมทำงานที่ดีซี อเมริกา จบแล้วทำงานที่นั่นก่อน แล้วผมก็เห็นว่าเอ็นดีที ฯ รับสมัครพนักงานที่จะมาประจำเมืองไทย ผมก็เลยสมัครเข้ามา เพราะอยากกลับมาทำงานที่เมืองไทย"

"เก่งจังเลยค่ะ ได้ทำงานที่อเมริกาด้วย คุณน่าจะเป็นรุ่นพี่ของญานะคะ อ้อ... ชื่อญาค่ะ มาจากชื่อจริง ฐิติชญา"

"อ้อ ครับ ผมปีนี้ก็ยี่สิบแปดครับ น่าจะเป็นรุ่นพี่"

"ค่ะ ญายี่สิบหกค่ะ แต่หน้าตาของพี่ยังเด็กอยู่ เหมือนรุ่นเดียวกัน" เธอพูดแล้วหัวเราะเบา ๆ

"คำถามแรกเลยนะครับ ไม่ว่าใครคงต้องถามญาแบบนี้ คือ จู่ ๆ มารู้จักเอ็นดีที ฯ ได้ยังไงครับ ? นึกยังไงถึงมาสมัครที่นี่ แล้วเป็นผู้หญิงด้วย รู้หรือเปล่าครับว่าเอ็นดีที ฯ คือ บริษัททำอะไร ?"

ทอมหัวเราะ ถ้าเธอเล่าเรื่องจริงให้เขาฟัง เขาจะยิ่งสงสัยในคำตอบมากขึ้นไปอีก เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าจะตอบกับตัวเองอย่างไร เพราะลูกดิ่งนำทาง ? หรือว่า เพราะชะตาชีวิตที่นำทางเดินใหม่ ๆ มาให้เธอ ? หรือว่า หลวงพ่อ ?

...แล้ววันนี้ เธอมานั่งอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ? คิดแล้วก็น่าหัวเราะ

"ถ้าญาไม่สะดวกเล่าก็ไม่เป็นไรครับ ผมแค่เพียงแปลกใจมาก ไม่นึกว่าที่นี่จะรับสมัครผู้หญิงด้วย"

"อ๋อ... เล่าได้ค่ะ เล่าได้ แต่ถ้าเรื่องเต็ม ๆ เล่าไปแล้วคงงง เอาสั้น ๆ แล้วกันนะคะ ญาเรียนปริญญาโทที่นิด้า รู้จักนิด้ามั้ยคะ ?"

"ครับ ๆ รู้จักครับ ผมจบตรีที่เมืองไทยครับ ผมเป็นคนไทย รู้จักนิด้าสิครับ" เขาพูดไปหัวเราะไป

"อาจารย์ที่นิด้าเป็นคนแนะนำค่ะ อาจารย์ของญาเป็นที่ปรึกษาในการทำวิจัยให้กับเอ็นดีที ฯ เลยแนะนำให้ญารู้จักกับมิสเตอร์โธมัส เค้าเป็นคนเยอรมัน ทำงานกับเอ็นดีที ฯ"

"โธมัส บีค ครับ ผมรู้จัก"

"ค่ะ ใช่ โธมัส บีค คุณโธมัสบอกว่าอยากได้นักศึกษาที่จบปริญญาโท สาขาไม่เกี่ยง แต่ขอให้ทำเทสผ่าน คุยภาษาอังกฤษได้ ตอนแรกที่คุยกับมิสเตอร์โธมัส รู้สึกประทับใจ เค้าเป็นคนสุภาพ น่ารัก แล้วก็ใจดี"

หนุ่มชื่อนิมิตพยักหน้าเห็นด้วย

"ครับ ใช่ โธมัสเป็นคนที่ไน๊ซ์มาก ปกติคนเยอรมันก็สุภาพแบบนี้นะครับ"

"เหรอคะ ? อือ.... วันนัดทำเทส คุณโธมัสก็เอาซอฟท์แวร์มาให้ญาทำ เป็นคำถามแบบช้อยส์ แล้วก็มีคำถามจิตวิทยา ส่วนใหญ่จะไม่มีคำตอบว่าถูกหรือผิด คือ ญาเข้าใจว่า ทำเพื่ออ่านทัศนคติของเรา แล้วญาก็ผ่าน แต่อีกส่วนหนึ่งคือ อาจารย์ที่นิด้าเป็นคนรับประกันด้วย คุณโธมัสสนิทกับอาจารย์ คุณโธมัสก็เลยให้ผ่าน แล้วก็บอกว่าให้สัมภาษณ์ครั้งสุดท้ายกับคุณเจเน็ต"

"อือ ครับ ตกลงคุณญาก็คงรู้แล้วว่า เอ็นดีที ฯ นี่ทำอะไร"

เธอยิ้มกับคำถาม หากเธอจะตอบความจริงว่า เธอรู้น้อยมาก เพราะลูกดิ่งแนะนำว่า เธอไม่ต้องรู้อะไรมาก ขอเพียงแค่มั่นใจว่า ที่นี่เหมาะสำหรับเธอ แล้วเธอก็เชื่อในสิ่งที่ลูกดิ่งนั้นบอก หนุ่มนิมิตคนนี้คงต้องคิดว่าเธอสติไม่ปกติแน่นอน

"พี่นิมิตพอจะเล่าได้มั้ยคะ ? ยังไงญาก็รู้ไม่เท่าพี่หรอก เพราะพี่ได้เข้ามาทำงานแล้ว ญาเพิ่งแค่ได้สัมภาษณ์แค่นั้น"

"ญาเคยได้ยินชื่อบริษัท ด๊อยท์เดฟเทเลคอม มั้ยครับ ?"

เธอสั่นหัว

F16 Lockheed Martin"ด๊อยท์เดฟคอม (Deutsche Def Telekom) ชื่อย่อว่า ดีดีที เป็นบริษัทที่ผลิตอุปกรณ์เกี่ยวกับการสื่อสารให้กับกองทัพเยอรมัน ที่เรียกว่า เนชั่นแนลดีเฟ้นซ์ เทเลคอมเทคโนโลยี (เทคโนโลยีโทรคมนาคมพื่อการป้องกันภัยแห่งชาติ) ดีดีทีได้ร่วมทุนกับล็อกฮีดมาร์ติน (Lockheed Martin) ที่เป็นบริษัทผลิตเครื่องบินรบให้กองทัพสหรัฐ ตั้งบริษัทใหม่ เพื่อทำซินเนอร์จี ผสมผสานเทคโนโลยีของการสื่อสาร เข้ากับอุปกรณ์ทางการทหาร บริษัทร่วมทุนนี้ จะแยกเทคโนโลยีเป็นสองส่วนใหญ่ ๆ คือ เทคโนโลยีที่เกี่ยวกับอาวุธ จะเรียกว่า ลีเธิ่ลเทคโนโลยี (Lethal Technology) อีกส่วนเป็นเทคโนโลยีที่ไม่เกี่ยวกับอาวุธ เรียกว่า นอน-ลีเธิ่ลโทคโนโลยี (Non-Lethal Technology) หรือ ที่ย่อว่า เอ็นแอลที"

Lockheed Martin

ทอมพยักหน้า เธอเข้าใจในคำว่า 'เอ็นแอลที' มากขึ้น

"ค่ะ เทคโนโลยีที่ไม่เกี่ยวกับอาวุธนี่ ไม่เกี่ยวกับการทหารเลยใช่มั้ยคะ ?"

"เกี่ยวครับ เขาผลิตให้ทหารใช้ทั้งนั้น แต่ที่เป็นนอนลีเธิ่ล คือ ไม่ได้ผลิตอาวุธโดยตรง ตัวอย่าง เช่นกล้องเธอมอลเซนเซอร์ ตรวจจับอุณหภูมิของสิ่งมีชีวิต ใช้จ่อไปที่กำแพงด้านนอกห้อง แล้วกล้องจะอ่านอุณหภูมิในห้องว่า มีคนอยู่กี่คน อยู่ตรงไหนบ้าง"

"โห... เหมือนพวกหนังเจมส์บอนด์"

"ใช่เลยครับ กล้องเธอมอลนี่ รุ่นเก่า ๆ ก็จะใช้แล้วมองเห็นเฉพาะคนใช้ ในฟีลด์ หมายถึง คนที่อยู่หน้าเครื่องนี่เท่านั้น ที่มองเห็นจอแสดงผล แต่พอเอาเทคโนโลยีเทเลคอมเข้าไปบวกด้วย มันก็สามารถทำให้ คนที่อยู่ที่ศูนย์บัญชาการ มองเห็นจอแสดงผลด้วย ทำให้วางกลยุทธ์ได้สะดวกขึ้น"

ทอมรู้สึกตื่นเต้นที่ได้ฟังเรื่องราวของหน่วยงานที่เธอกำลังจะได้เข้าไปสอบสัมภาษณ์ นี่เป็นโลกใหม่สำหรับเธอโดยสิ้นเชิง

"ฐิติชญาคะ เชิญที่ห้องได้เลยค่ะ คุณเจเน็ตพร้อมแล้ว"

พนักงานสาวคนเดิม เดินมาเรียกเธอเข้าห้องสัมภาษณ์ นิมิตส่งยิ้มให้

"เดี๋ยวคุณเจเน็ตคงเล่ารายละเอียดของงานให้ญาฟังเพิ่มเติม โชคดีนะครับ"

ทอมผงกหัวให้

"ค่ะ ขอบคุณค่ะพี่ แล้วเจอกันนะคะ"

***********************************************************************************************

รถคาร์ทขับโดยพนักงานชายบางกอกซีดาร์ฟันปาร์ค นำรุ่งมาส่งลงที่หน้าเรือนไม้

"เชิญเข้าไปรอในเรือนเลยครับ อีกประมาณยี่สิบนาทีคุณน้อยจะมาพบที่นี่ครับ"

พนักงานหนุ่มผายมือเชิญให้รุ่งขึ้นไปบนเรือน

รุ่งก้าวเท้าลงจากรถคาร์ท ส่งยิ้มให้โชเฟอร์หนุ่มที่มาส่ง

"ขอบคุณครับ"

รถคาร์ทเคลื่อนตัวจากไป

เขาเดินตรงไปที่บันได แล้วก้าวขึ้นไปบนเรือน

ลมหนาวโชยมาเบา ๆ ให้ความรู้สึกที่เย็นสบาย

รุ่งหยุดยืนอยู่บนชานหน้าเรือน หันหน้าไปทางสวนสนุก เขามองเห็นรางรถไฟเหาะ และ เครื่องเล่นต่าง ๆ ของสวนสนุก

บรรยากาศของฤดูหนาวกับสวนสนุก... เป็นอะไรที่เข้ากันได้ดี

ความรู้สึกของการได้เห็นที่โล่ง ได้เห็นเครื่องเล่น ได้เห็นผู้คนในชุดไปรเวทในอารมณ์ที่กำลังสนุกสนาน เพียงแค่นี้ก็ทำให้เขาลืมเรื่องราวที่วุ่นวายในมหานครได้อย่างหมดจด

เขาสูดหายใจยาว ๆ เพื่อสูดบรรยากาศของลมหนาวเข้าไปจนเต็มปอด ก่อนจะหันหลัง เดินเข้าไปในเรือน

เพียงแค่การมาเยือนเรือนไม้หลังนี้เป็นครั้งที่สอง ก็เกิดความรู้สึกคุ้นเคย ไม่มีความเก้อเขินเสมือนเป็นแขก

รุ่งเดินผ่านห้องโถงใหญ่ วันนี้โคมไฟระย้าถูกปิดอยู่ สุดห้องโถงใหญ่เป็นบันไดขึ้นชั้นสอง

เรือนนี้จะมีห้องรับแขกให้เขานั่งรอหรือไม่ ? แล้วพนักงานที่มาส่งก็ไม่ได้บอกว่าเขาควรจะรอที่ไหน

รุ่งเหลือบมองห้องด้านขวาของบันได มันคือห้องที่ติดตาเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่มาเยือน ห้องที่มีป้ายเขียนว่า 'RMA'

ควรหรือไม่ควรถือวิสาสะ... จิตก็คิดไม่ทันปฎิกริยาของร่างกายเสียแล้ว มือเขามาจับอยู่ที่ลูกบิดประตูของห้อง มืออีกข้างยกขึ้นเคาะบานประตูสามครั้ง

ไม่มีเสียงตอบใด ๆ จากข้างใน

เขาหมุนลูกบิดประตู เปิดประตูก้าวเข้าไป

ภาพที่ปรากฏต่อหน้า ทำให้เขาผงะ หยุดยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู

สมองเริ่มทำงานหนักอย่างกะทันหัน วิ่งย้อนไปหาเหตุผลเพื่อเชื่อมโยงเท่าที่จะคิดได้

แต่ไม่ว่าจะเชื่อมโยงอย่างไร ก็ไม่สามารถปะติดปะต่อหาคำตอบได้ว่า...

... เหตุใด คนป่วยรายนี้ถึงมานอนอยู่ในห้องนี้ ?

อ่านหน้าต่อไป >
นิยาย 'หมอเถื่อน' รวมเล่มฉบับแรก เปิดให้จองแล้ว กดที่นี่