ตอน 42

สุขสันต์ ฟันปาร์ค 2

สั่งซื้อ หนังสือนิยาย 'หมอเถื่อน' รวมเล่มฉบับแรก ราคา 380 บาท

ทอมกำลังยืนหลบแดดอยู่หน้าซุ้มสายไหม

เธอผงะหัว ทำตาโต ทันทีที่เห็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยสาวสวย กำลังเดินมากับรุ่ง

"ฝน !"

ทอมโบกมือ ร้องทักขึ้น เพื่อนมหาวิทยาลัยคนนี้ยังคงความสวยสะดุดตาไว้ได้ไม่เปลี่ยนแปลง

ฝนโบกมือกลับ แล้วเดินตรงเข้ามา ทอมยื่นแขนให้เพื่อนจับ

"เป็นไงบ้าง ฝน ? ยังสวยเหมือนเดิมเลย"

"สวัสดีทอม เธอก็น่ารักเหมือนเดิมนะ"

วิหยิบกล้องอัตโนมัติขึ้นมาถ่ายรูปสาวรุ่นพี่ทั้งสอง รุ่งยืนมองอยู่ห่าง ๆ

"ว่าไง ? วันนี้ยิ้มชวนมาเหรอ ?"

ฝนสั่นหัว ชี้ไปที่วิ

"เปล่า น้องวิเป็นคนชวน แต่เราก็โทรคุยกับยิ้มก่อนมาแล้ว"

ฝนจับข้อมือทอม แล้วเขย่า

"ทอม เธอไม่ได้เจอพี่โก้แล้วเหรอ ?"

ทอมหัวเราะเมื่อนึกถึงเรื่องอดีตที่นานจนแทบจะจำไม่ได้แล้ว

"โห ! ... ความจำดีจังเลย โน่นตั้งแต่ไหนแล้วเนี่ย ? ยังจำได้อีก"

"ระยองไง ! เราก็คิดว่าทอมคงคบกับพี่โก้ไปเรื่อย ๆ แต่เราก็ไม่ได้เจอพี่โก้อีกเหมือนกัน"

ทอมพยักหน้า

"ความจริง เราไม่ได้เป็นแฟนกับพี่โก้นะ แค่ไปเที่ยวกันแค่ครั้งสองครั้ง เอ... ความจริง รู้สึกว่าครั้งเดียวแค่นั้นเองมั้งที่ไปกันสองคน ยังไม่ได้คบอะไรกันเลย"

ฝนขมวดคิ้ว

"ไม่คลิ๊กเหรอ ?"

"ก็... คงงั้นมั้ง แต่ตอนเราอยู่ปีหนึ่ง เราก็ชอบพี่โก้นะ แต่พอโตขึ้นมานิดนึง ความรู้สึกนั้นมันก็หายไปเฉยเลย แล้วฝนล่ะ ?"

ฝนอมยิ้ม ทำหน้าซื่อ

"เราทำไมเหรอ ?"

รุ่งพูดขึ้น

"พวกเค้ามากันแล้ว โน่น !"

รุ่งพยักหน้าให้ฝนเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนที่กำลังเดินกลับมาจากเครื่องเล่น

ทอมเดินมาเกาะบ่าวิ

"นี่ตกลงน้องวิเรียนหอการค้ารุ่นไหนกันฮึ ? เที่ยวชวนคนอื่นให้มาเจอกัน"

วิหัวเราะ ยกมือขึ้นจับแขนทอมที่พาดบนบ่าเธอ

"ดีนี่คะ น้องวิอยู่กับพวกเพื่อน ๆ พี่รุ่งแล้ว รู้สึกดี"

โทรศัพท์มือถือของวิดังขึ้น เธอกดปุ่มรับสาย

เสียงปลายทางคือ ต้น

"วิ คุยได้ป่าว ?"

"อื้อ ต้นว่าไง ?"

"วิ ปิดเทอมปีหน้าจะไปเที่ยวจีนอีกไม่ได้แล้วนะ อามัณบอกว่าวิต้องไปสก็อตแลนด์ ไปดูยูที่อะเบอร์ดีน"

วิขมวดคิ้ว สิ่งที่เธอกำลังหวั่นใจ เริ่มจะเป็นความจริง อีกมือหนึ่งยังกุมมือของทอมไม่ปล่อย

"อามัณบอกเมื่อไหร่ ?"

"เมื่อเช้านี้ ต้นก็โทรมาบอกวินี่แหละ"

วินิ่งเงียบ ไม่โต้ตอบ

"วิ เงียบไปทำไม ? ต้นรู้ว่าวิคงหงุดหงิด ต้นก็ไม่เข้าใจว่าเราจะไปแข่งอะไรกับคนอื่นทำไม ไร้สาระว่ะ วิ โอเคป่าว ?"

"อือ... วิหมดอารมณ์ว่ะ กำลังเที่ยวซีดาร์ฟันปาร์คหนุก ๆ เซ็งทันที"

"เหอ ๆๆ ครอบครัวเรานี่สติเอียงนะ วิ ต้นรู้สึกยังงั้น เราทำอะไรกันแบบง่าย ๆ ไม่เป็น ใช้ชีวิตง่าย ๆ ไม่เป็น บ้านโน้นเค้ามียังไง เราก็พยายามมีให้ได้แบบเค้า แต่โทษที ของเราน่ะ แม่งเฟคกว่าเค้า จำได้เปล่า ? ปีที่แล้วพี่ต่อปิดร้านอาหาร จัดงานวันเกิด เชิญกิจบูรณามาประดับบารมี เค้าก็อุตส่าห์ส่งพี่แพม พี่พจน์มางาน เอาของขวัญมาให้ วิรู้หรือเปล่า ? ค่าจัดงานทั้งหมดแสนกว่า"

"หา ? งานนั้นเป็นแสนเลยเหรอ ?" วิอุทานด้วยความประหลาดใจ

"ใช่สิ พี่ต่อไปชวนพวกนางแบบมาอยู่ในงานด้วย คนถึงร่ำลือกันจนมีข่าวในหนังสือพิมพ์ นิตยสารเยอะแยะ เรื่องไร้สาระแบบนี้ ครอบครัวเรานำหน้ากิจบูรณาไปเยอะ เขาตามเราไม่ทันหรอก"

วิถอนหายใจแรง เสียงลมหายใจแทรกเข้าไปในสาย

"วิ วิต้องตั้งสติเตรียมรับเรื่องพวกนี้ให้ดีนะ อย่ายอม ไม่งั้นวิจะเสียคนหลงทางไปเลย ต้นจะไม่ยอมใช้ชีวิตแบบที่เค้าวางแผนมาให้ ต้นจะมีชีวิตของต้นเอง อามัณไม่มีทางมายุ่งกับต้นได้"

วินิ่งเงียบ

เสียงรถไฟเหาะโรลเลอร์โคสเตอร์วิ่งผ่านดังเข้าไปในสาย

ต้นพูดต่อ

"ไม่มีอะไรแล้ววิ กลับมาบ้านค่อยคุยกันต่อ เที่ยวให้สนุกไปก่อน"

สายถูกตัดไปแล้ว

วิยังจับมือของทอมแน่น

เธอมองออกไปที่ลานกว้าง รู้สึกถึงซี่ลูกกรงที่เรียงถี่ ๆ กำลังบีบเข้ามาหาตัวเธอทีละน้อย ทีละน้อย จนสักวันหนึ่ง เธอจะต้องถูกดามติดในช่องลูกกรงนั้น หมดเรี่ยวแรงที่จะดิ้นรน

ทอมดูสีหน้าก็พอรู้ว่า สายที่เพิ่งวางไป คงไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีสำหรับน้องสาวคนนี้

เธอยกมือขึ้นลูบหัววิ

"น้องวิ เป็นอะไรหรือเปล่า ?"

น้ำตาวิเริ่มออกมาคลอ

ทอมมีความรู้สึกไว เธอรู้ทันทีว่าควรทำอย่างไร เธอโอบแขนวิ

"ไปน้องวิ ไปนั่งคุยกันที่เก้าอี้ยาวนั้นก่อน"

***********************************************************************************************

สองสาวนั่งลงบนม้านั่งยาว ทอมกุมมือข้างหนึ่งของวิไว้

เบื้องหน้าคือสวนหย่อมบริเวณกว้าง เป็นจุดพักสายตาได้อย่างดี

วิบีบมือของทอมแน่น เธอหันหน้ามามอง

"น้องวิไม่มีคนที่จะคุยด้วย" พูดจบน้ำตาก็เริ่มไหลเป็นหยดร่วงลงมาบนตัก

ทอมพยักหน้าเข้าใจ

"น้องวิไว้ใจพี่ทอมหรือเปล่าล่ะ ?"

เธอพยักหน้า

ทอมบีบมือวิ

"ถ้าอยากเล่าอะไร ก็เล่ามาเถอะ"

วิก้มลงมองหน้าตักตัวเอง ความรู้สึกที่มีอยู่ในใจอธิบายเป็นคำพูดได้ลำบาก

คำพูดที่นึกได้ ก็ไม่ได้แทนความรู้สึกที่มีได้อย่างหมดจด แต่ก็คงเป็นการดีที่ได้พูดออกไปเสียบ้าง

"พี่ทอม เคยต้องทำสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ชอบมั้ยคะ ?"

ทอมพยักหน้า

"เสมอ ๆ ตลอดมา และ คงตลอดไปด้วย เพราะเราต้องอยู่ในสังคม เราคงทำทุกอย่างที่เราชอบไม่ได้หรอก ไม่ง่ายเลยเนอะ อยู่ในสังคมนี่"

วิยังคงก้มหน้าลงต่ำ

"ถ้างั้น แล้วบางอย่างที่เราชอบล่ะ ? เราก็น่าจะทำได้บ้าง"

ทอมพยักหน้า

"ใช่ บางอย่างที่เรารัก เราก็ควรจะทำมันบ้าง เพราะถ้าไม่มีทางออกให้เราซักอย่าง เราจะอยู่ในสังคมไม่ได้ เราคงต้องเป็นบ้า แล้วก็ต้องออกจากสังคมไป การเลือกสิ่งที่เรารักมากที่สุด แล้วได้ทำตามใจนั้น มันก็เป็นกำลังพอที่จะให้อยู่ในสังคมนี้ได้"

วิพยักหน้า

"แต่ไม่ใช่ทุกอย่างที่เรารัก"

"ใช่ ไม่ใช่ทุกอย่าง ถ้าเราเลือกบางอย่างที่เรารัก เราทำได้โดยไม่เดือดร้อนใคร แล้วรออะไร ? แต่ขอให้เลือกว่า สิ่งนั้นสำคัญ เรารักจริง เมื่อเราทำมันแล้ว มันจะมีพลังพอที่ทำให้เรากลับไปเผชิญในสิ่งที่เราไม่ชอบได้ในวันต่อ ๆ ไป"

คำตอบนี้เปรียบเสมือนความสว่างจาง ๆ ที่ลอดซี่ลูกกรงที่เรียงรายอยู่ข้างหน้า ส่องเข้ามาถึงตัวเธอ

วิเงยหน้าขึ้นมองทอม

"ทำไมพี่ทอมไม่เกิดมาเป็นพี่สาวน้องวิ ?"

ทอมหัวเราะเบา ๆ

วิมองขึ้นไปบนฟ้า

"แล้วน้องวิจะรออะไร ? น้องวิจะเริ่มทำสิ่งที่น้องวิรักตั้งแต่วันนี้ เพื่อจะได้เก็บพลังไว้ในวันต่อไป"

ทอมบีบมือวิอีกครั้ง แล้วพยักหน้าเป็นกำลังใจ

***********************************************************************************************

ไปหน้า 2, 3, 4