 |
| ||||||
| |||||||
รุ่งแต่งกายสุภาพผิดปกติ… … ไม่ใช่วิสัยของเขาที่จะใส่เสื้อเชิร์ต กางเกงสแล็คขายาวในวันหยุด เขายืนมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกห้องน้ำ สายล็อกเก็ตที่คล้องคอคงไม่ได้ทำให้ความเรียบร้อยของชุดนี้เปลี่ยนแปลงไป เมื่อมั่นใจว่าชุดนี้ดูสุภาพพอสมควรแก่เหตุ เขาก็พยักหน้ากับตัวเอง รุ่งเดินผ่านห้องพระ คุณแม่กำลังนั่งอ่านหนังสือหน้าโต๊ะหมู่บูชา เขาชะโงกหน้าเข้าไปในห้อง “สบายใจแล้วนี่” ลูกชายเอียงคอ หัวเราะหึ ๆ พูดกับตัวเองเบา ๆ ************************************************************************************************** ทันทีที่เขาปิดประตูรถ เสียงของโชเฟอร์สาวก็ดังขึ้น รุ่งพยักหน้า ทอมหัวเราะ เขาหันหน้ามามองการแต่งตัวของโชเฟอร์ เสื้อโปโลคอปกรัดรูปสีเขียว กางเกงยีนส์สีดำ เพื่อนสาวมองกลับมาที่ร่างของเขา เสื้อเชิร์ตแขนยาวสีขาว กางเกงขายาวสีดำ รุ่งสั่นหัว “เสื้อยืดกางเกงยีนส์มันไม่สุภาพตรงไหน ? ชั้นแค่บอกแกไว้ กลัวแกจะแต่งบ้า ๆ บอ ๆ ให้เกียรติพี่ชาตรีเค้าหน่อย” “แหม… ให้เกียรติพี่ชาตรี ปล่อยผมยาว ทำลุคใหม่ ใส่เสื้อรัดซะนมทะลัก นึกว่าพี่ชาตรีจะมองแกเหรอ ?”
เสียงทอมโวยวายดังลั่นรถ รุ่งมองดูที่เสื้อของเพื่อน “มันก็แค่เสื้อพอดีตัว ไม่ได้รัด แล้วชั้นก็ไม่ได้ตั้งใจโชว์ให้ใครดู มีแต่คนจิตใจสกปรกอย่างแกเท่านั้นที่คิด” เพื่อนจิตสกปรกหัวเราะร่า ทอมถอนหายใจยาวดังฟืด เพื่อนแสนเลว หัวเราะคิกคัก โชเฟอร์เข้าเกียร์เหยียบคันเร่ง กระชากรถออกทันที ทำให้หลังของเขากระแทกเข้ากับเบาะอย่างจัง “อ๊อก ! … เอ้า ๆ ๆ เดี๋ยวก็ได้เช็งเม้งตรงนี้” ฮอนด้าซิตี้สีแดง วิ่งออกจากซอย เข้าถนนรามคำแหง รุ่งเปิดลิ้นชักข้างหน้า แล้วหยิบซองจดหมายสีเหลืองใส่เข้าไป โชเฟอร์เหลือบตามอง “อือมั้ง แขกตั้งเกือบสามร้อย” “สามร้อย ! ชั้นไม่เคยไปงานวันเกิดมีคนเกินห้าสิบเลย” เขานิ่งไปสักพัก ทอมหัวเราะ “สรุปว่าก็ชวนไอ้วิทย์ไปด้วยเลยแล้วกัน มันก็รู้จักคุณย่า เดี๋ยวขอบัตรเชิญน้องวิเพิ่มอีกใบ ในงาน แกก็คงรู้จักคนพอ ๆ กับชั้นล่ะวะ ชั้นจะไปรู้จักใคร ชั้นจะคุยกับใครได้บ้างก็ไม่รู้ นอกจากอาจิต กับ น้องวิ” ทอมหัวเราะเบา ๆ เธอเรียนรู้แล้วว่า ทุกครอบครัว ไม่ว่ายากดีมีจน ก็มีปัญหาประจำครอบครัว “รุ่ง เวลาแกไม่สบายใจ แกคิดถึงใคร ?” เขาหันมามองหน้าโชเฟอร์ “ม่ายช่าย ชั้นถามว่า เวลาแกไม่สบายใจ แกนึกถึงใครเป็นคนแรก อย่างเวลาแกผิดหวัง หรือ แกป่วยยังงี้อะ แกนึกถึงใคร ?” เขาพยักหน้า แล้วนิ่งไปสักพัก ทอมหัวเราะหึ ๆ “แกก็เล่ามาเลยเหอะ จะมาถามทำปลาดุกทำไม เวลาแกไม่สบายใจ แกคิดถึงใครก็เล่ามา” รุ่งมีน้ำเสียงรำคาญนิด ๆ “ชั้นคิดถึงหลวงพ่อทั้ง ๆ ที่ไม่มีโอกาสเจอตัวท่านจริง ๆ แต่เดี๋ยวนี้ ชั้นรู้สึกเหมือนท่านอยู่กับชั้นตลอดเวลา เวลาไม่สบายใจ นึกถึงหลวงพ่อแล้วก็สบายใจทันที แต่บางครั้ง ก็ไม่ได้ทันนึก แต่พอนึกได้ ก็สบายใจ” รุ่งพยักหน้ารับฟัง โชเฟอร์เหลือบมองกระจกส่องหลัง “จะสลับให้ท่านมานั่งข้างหน้าหรือเปล่าล่ะ ? เดี๋ยวชั้นไปนั่งหลังเอง” ทอมหัวเราะคำพูดเพื่อน “อือ ๆ งั้นให้ท่านขับละกัน แล้วแกไปนั่งข้างหลัง” ทอมหัวเราะลั่น เขาหัวเราะหึ ๆ ทอมถามขึ้น “หา ?” รุ่งตามไม่ทันว่าเพื่อนหมายถึงอะไร “คนที่ปราบแกได้ไง แกเคยบอกว่า มีคนที่ปราบแกได้ ทำให้แกเลิกพยศ ทั้งชีวิตทั้งวิญญาณแกให้ได้หมด เป็นหลวงพ่อใช่มั้ย ?” “ชั้นเคยบอกแกเหรอ เมื่อไหร่วะ ?” “อ้ายชั่วนี่ แกไปโกหกคนไว้เยอะแยะใช่มั้ย ถึงจำไม่ได้ว่าเล่าอะไรให้ใครฟังบ้าง หา ?” รุ่งหัวเราะ “ชั้นอ่านหนังสือของหลวงพ่อมากกว่าสิบเล่มแล้ว ชั้นเชื่อว่านี่แหละ คนที่ปราบแกได้ ต้องแบบท่านเท่านั้น ตอนไปบ้านแกครั้งแรก ชั้นนึกว่าแกเป็นคริสเตียน เห็นแปะรูปพระเยซูในห้องนอน แปลกนะ แต่ก่อนแกไม่เคยคุยเรื่องธรรมะเลย ถ้าชั้นไม่ได้ขึ้นไปห้องนอนแกวันนั้น ก็คงไม่ได้คุยกันเรื่องนี้” “อือ แค่ได้ขึ้นห้องยังขนาดนี้ นี่ถ้าได้ขึ้นเตียงนะ เฮอะ ๆ” ทอมสั่นหัว อีกฝ่ายหัวเราะ “กูละเชื่อ !” รุ่งหันมาหาเพื่อน รุ่งพยักหน้า เพื่อนสั่นหัว “ไม่ใช่หรอก นึกถึงเพราะห่วงน่ะ คงกลัวว่าตายไปแล้วคนที่เหลือจะลำบาก” “แกกำลังพูดถึงพระพุทธเจ้า หรือ พระโพธิสัตว์ใช่ปะ ?” รุ่งหัวเราะ “อ้าว… ก็ชั้นอ่านมา หลวงพ่อบอกว่า คนที่เป็นพระโพธิสัตว์ เกิดมาบำเพ็ญ เขาจะห่วงคนอื่นก่อนตัวเอง แม้จะตายแล้ว ยังห่วงคนอื่น น่านับถือนะ รุ่ง ชั้นยังไม่เคยเจอกับคนอย่างนี้ซักคน ถ้าเจอ ชั้นคงต้องนับถือมาก ๆ” รุ่งพยักหน้า “ชั้นนึกออกละ คนนึง แต่ไม่เคยได้พบท่านจริง ๆ นะ แต่มั่นใจว่าท่านเป็นพระโพธิสัตว์…” “ในหลวงอ่ะดิ” รุ่งพูดแซงขึ้นมา “อือ” ทอมหันมายักคิ้ว ************************************************************************************************** ทอมกับรุ่ง เดินตามพนักงานหญิงที่อยู่ในชุดกี่เพ้าสีแดง เพื่อไปยังห้องวีไอพี เพื่อนสาวยื่นมือมาถลกปลายแขนเสื้อเชิร์ตของรุ่งให้พ้นข้อมือ แล้วเธอก็หัวเราะ พนักงานสาวหันมาเหลือบมองแล้วยิ้ม “ใส่ทำไม มีปากก็ถามชาวบ้านเอา ถามได้ใช่มั้ยครับ ?” เขาหันหน้าไปหาสาวกี่เพ้า เธอยิ้มให้ รุ่งยิ้มให้ แล้วโค้งหัวเล็กน้อย เธอหัวเราะ เขาหันมายักคิ้วให้ทอมเป็นการเย้ย ประตูห้องวีไอพีสาม ถูกเปิด โต๊ะกลมอยู่กลางห้อง รุ้ง ชาตรี และ แฟนนี่ กำลังยืนคุยกัน เมื่อหันมาเห็นสมาชิกใหม่ทั้งสอง ก็เริ่มทักทาย ทอมกับรุ่งยกมือไหว้พี่ทั้งสอง แฟนนี่อยู่ในกระโปรงชุดสีฟ้าอ่อน วิ่งเข้ามาหาทอม เธออ้าแขนรับ รุ้งสังเกตห็นการแต่งกายของรุ่ง ก็เอ่ยปากทัก ทอมหัวเราะก๊าก รุ่งมองชุดตัวเอง เขาเหลือบไปเห็นรอยสีแดงเป็นแนวยาวที่แขนแฟนนี่ เหมือนกับรอยถูกเฆี่ยน
แม่มดน้อยยิ้ม แล้วน้ำตาเธอก็คลอเบ้าทันที คุณแม่เดินเข้ามา ลูกสาวพูดเสียงอ่อย รุ่งพูดขึ้น รุ้งหัวเราะ เธอเอื้อมมือมาลูบหัวลูกสาว “เพราะจะได้มีรอย ให้คนอื่นเห็นด้วย แฟนนี่จะได้จำ” รุ่งพยักหน้า เขารู้สึกว่ารุ้งเป็นคนที่มีระเบียบ และเข้มงวดในการรอบรมลูกสาว คงเพราะเหตุนี้ จึงทำให้แฟนนี่เป็นเด็กที่มีความอ่อนน้อมถ่อมตน มีสัมมาคารวะมากกว่าเด็กผู้หญิงในวัยเดียวกัน รุ้งหันมาทางรุ่ง ลูกสาวพยักหน้า ชาตรีหัวเราะ แฟนนี่สั่นหัว ทอมกอดแฟนนี่ไว้แน่น รุ่งพูดขึ้น รุ้งหัวเราะ แฟนนี่พยักหน้า ชาตรีขยับเก้าอี้ให้ทั้งสองคน รุ่งกับทอมทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ ทั้งสองคนพยักหน้า “เคยได้ยินครับ แต่ไม่เคยเรียน” รุ่งตอบ ทอมพยักหน้า “พี่ประเสริฐไง รุ่ง พี่ประเสริฐเคยเรียนพลังจักรวาล แต่เค้าบอกเรียนกับคุณย่าเยาวเรศ” ชาตรีทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอิ้ติดกับรุ่ง ทอมรู้สึกสนใจ “อือ ดีจัง เดี๋ยวจะให้ท่านสอนด้วย ดีมั้ยรุ่ง” เธอหันมาหาเพื่อน ปรากฏว่าเพื่อนนั่งหลับ เธอยกปลายศอกกระทุ้งแขนรุ่ง “เฮ่ย… รุ่ง อาไรกัน อยู่ที่ไหนก็หลับได้” เพื่อนลืมตาขึ้น แฟนนี่หัวเราะ เธอนั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ หยิบลูกดิ่งในกระเป๋าขึ้นมา แล้วจ้องมาที่หน้าของรุ่ง กระตุกลูกดิ่งเพียงครั้งเดียว รุ่งจ้องหน้าแฟนนี่ แม่มดน้อยอมยิ้ม ทอมควักกระเป๋าหยิบลูกดิ่งขึ้นมาบ้าง แล้วจับมือซ้ายของรุ่งหงายขึ้น เธอดิ่งลูกดิ่งบนฝ่ามือเพื่อน กระตุกลูกดิ่งสี่ห้าครั้ง รุ่งพยักหน้า เขาทึ่งในพัฒนาการการใช้ลูกดิ่งของเด็กสาวคนนี้ แม่มดน้อยพยักหน้า “เทพจริง ๆ เอางี้ ถามว่า พี่ใส่กางเกงในสีอะไร ?” ทุกคนหัวเราะครืน ทอมสั่นหัว แฟนนี่ยิ้ม รุ่งก้มลงปลดตะขอกางเกงเพื่อดู ทอมตะโกนขึ้น “โอเค ไม่ดูก็ได้ จำได้แระ ไม่ใช่แม่สี” ชาตรีหัวเราะเบา ๆ แฟนนี่ตอบข้ามมา รุ้งหัวเราะ สาวน้อยยืนยิ้ม เธอมั่นใจในตัวเอง มองไปที่หน้ารุ่ง จำเลยนิ่งอึ้ง ทำตาโต ไม่พูดอะไรซักคำ เขาจ้องไปที่หน้าแม่มดน้อย ทอมเขย่าแขนเขา รุ่งไม่ตอบ เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งของโต๊ะอาหาร ทรุดตัวลงนั่งติดกับแฟนนี่ ชาตรี กับ รุ้ง ยืนอมยิ้ม ทั้งสองคนรู้แล้วว่าคำตอบของลูกสาวถูกต้องแน่นอน สาวน้อยพยักหน้า “ถามตอนไหนอะ ? พี่ไม่เห็นเราขยับลูกดิ่งเลย อยู่ดี ๆ ก็มาแบบแบน ๆ” “แฟนนี่ก็ถามตั้งแต่ต้นแล้ว ว่าเป็นสีเทา หรือ สีดำ ใช่หรือไม่ ลูกดิ่งก็บอกว่าใช่ แฟนนี่ก็เลยถามพี่รุ่งว่าเป็นแม่สีหรือเปล่า ถ้าเป็นแม่สี คำตอบคือ สีดำ ถ้าไม่ใช่แม่สี คำตอบคือเป็นสีเทา” ทอมถามข้ามมา รุ่งพยักหน้า แฟนนี่พยักหน้า รุ่งหันมามองหน้าทอม เพื่อนสาวก็จ้องหน้ากลับด้วยสายตาเบิกโพลง ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน ชาตรี กับ รุ้ง ทำหน้าเป็นเครื่องหมายคำถาม รุ่งเป็นคนอธิบาย รุ้งหัวเราะ “แบน ๆ ก็คือ แบบไม่มีเหตุผลอะครับ” รุ้งทำหน้าซื่อ รุ่งหัวเราะคิกคัก ทอมหัวเราะ แฟนนี่หัวเราะตาม “อือ ตั้งแต่จบจากมหาลัยก็ไม่ค่อยได้พูดคำนี้แล้วเนอะ แต่ก่อนอยู่ในกลุ่ม พูดทุกวัน เจออะไรก็แบน ๆ สงสัยต้องรื้อฟื้นกลับมาอีก รื้อมันมาแบบแบน ๆ นี่แหละ” แฟนนี่หัวเราะชอบใจคำนี้ ชาตรีพูดขึ้นมา รุ้งพยักหน้า เธอพูดเบา ๆ กับสามี รุ่งกับทอม หัวเราะที่รุ้งพยายามใช้ศัพท์ของพวกเขา “ใช่ครับ มันเป็นของที่ติดตัวมา เรียกว่าอภิญญา คือ ความสามารถทางจิตที่เคยสั่งสมมาในอดีต วันที่ทอมสอนให้แฟนนี่นั่งสมาธิเพื่อง้อลูกดิ่งที่โรงพยาบาล พี่รุ้งกับพี่ชาตรีจำได้ใช่มั้ย ? ไอ้ที่ทอมสอนนั่นแหละ มโนมยิทธิ แล้วแฟนนี่ก็ทำได้เลย มีของเก่ามาแน่ ๆ นี่ถ้าได้เรียนมโนมยิทธิต่อนะ จะไปได้เร็วกว่านี้อีก” สาวน้อยลุกขึ้นยืน รุ่งสั่นหัว แฟนนี่เดินเข้ามาจับข้อมือทอม ทอมไม่ตอบ เธอยิ้มให้แม่มดน้อย แล้วมองหน้ารุ้ง รุ้งถามขึ้น รุ่งหันมาพยักเพยิด ให้เพื่อนอธิบาย ทอมตอบ แฟนนี่หัวเราะคำว่า ‘แบน’ อีกแล้ว รุ่งปรบมือให้ ชาตรีแสดงสีหน้าว่าสนใจ ทอมหันมาพยักหน้ากลับ ให้เพื่อนช่วยตอบ รุ่งตอบ ชาตรีพยักหน้า “ก็พิสูจน์แบบที่แฟนนี่ทำนี่ไงครับ ถามในสิ่งที่เค้าไม่สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่า ถ้าเค้าตอบได้ถูก แสดงว่าจริง” ชาตรีถามต่อ ชาตรีพยักหน้า “ครับ พุทธครับ ก่อนเรียนต้องสมาทานพระกรรมฐาน อาราธนาบารมีพระพุทธเจ้าทุกพระองค์มาด้วย พุทธเท่านั้นครับที่สอนมโนมยิทธิ ไม่ใช่มาแบบแบน ๆ” แฟนนี่หัวเราะอีก ทอมหัวเราะเบา ๆ แฟนนี่อมยิ้ม “แฟนนี่ตอบก่อนสิ” “ก้อ… ให้รถทุกคันจอดก่อน แล้วมันก็ข้าม เอ๊ะ.. แต่มันถูกทับตายแล้วนี่ มันจะข้ามได้ไง ฮ่า ๆ” สาวน้อยพูดแล้วก็หัวเราะตัวเอง รุ้งลองทายบ้าง ทอมสั่นหัว แฟนนี่ตอบ ทอมหัวเราะ แฟนนี่ใช้สมองคิด ชาตรีตอบบ้าง แฟนนี่หัวเราะคำตอบของคุณพ่อ ทอมตอบ แฟนนี่เกาหัว ทอมหัวเราะ “ใครอะคะ ?” แฟนนี่ถาม ทอมชี้มาที่เพื่อน รุ่งตอบ “หา !” รุ้งกับแฟนนี่ร้องขึ้นพร้อมกัน “ แล้วถูกด้วยเหรอคะ ?” แฟนนี่หัวเราะชอบใจ “ค่ะ มันเป็นคำถามกวน ๆ คำตอบก็คือ ข้ามไปแบบแบน ๆ นั่นแหละ ไม่ควรจะมีใครตอบคำถามนี้ได้เลย เพราะมันไม่มีเหตุผลเลย ตอบแบบบ้าบอที่สุด ไม่มีการใช้สมองส่วนไหนคิดเลย เค้าคิดคำถามเพื่อให้คนตอบไม่ได้ พอเฉลยแล้วคนก็จะรู้ว่าคนถามตั้งใจกวน แต่ ปาฏิหารย์มีจริง ดันมีไอ้นี่ ซึ่งตอบได้” ทั้งครอบครัวหัวเราะกันลั่น “ฮ่า ๆๆๆ ข้ามไปแบบแบน ๆ พี่รุ่งคิดได้ไงอะ ไม่ใช้สมองเลย” แฟนนี่ชอบใจ รุ้งชี้หน้าลูกสาว ประตูห้องถูกเปิดออก ชลธี… เลขาธิการพรรคสามัคคีไทย วัยห้าสิบปี เดินเข้าห้องมาพร้อมกับคุณแป้น…ภรรยา และ ชายวัยเดียวกัน ใส่แว่น รูปร่างผอมสูง ท่านคืออาจารย์เก่ง ทันทีที่สองสหายเห็นหน้าอาจารย์เก่ง ก็จำได้ทันที ทั้งหมดลุกขึ้นยืน เพื่อต้อนรับฝ่ายอาวุโสที่เพิ่งมาถึง สองสหายยกมือขึ้นไหว้ เลขาธิการพรรครูปร่างสันทัด ใส่เสื้อยืดโปโลสีขาว กางเกงยีนส์ หน้าตาแจ่มใส เต็มไปด้วยรอยยิ้ม …มีรุ่งคนเดียวเท่านั้น ที่ใส่เสื้อเชิร์ตแขนยาว…. “เอ้า ไหน ๆ นี่รุ่งใช่มั้ย นี่ทอมใช่มั้ย ?” ทั้งสองคนพยักหน้า ทอมรู้สึกว่าตัวจริงของท่านยังดูหนุ่มกว่าที่เคยเห็นในโทรทัศน์ หรือ ในหน้าหนังสือพิมพ์ ชาตรีให้สัญญานกับพนักงานชุดกี่เพ้า เพื่อเริ่มเสริ์ฟอาหาร รุ่งนั่งด้านซ้ายของทอม เขาสะกิดแขนเพื่อน แล้วก้มลงกระซิบเบา ๆ ทอมพยักหน้า เธอก้มลงกระซิบตอบ รุ่งพยักหน้ารับรู้ แล้วกระซิบต่อ ท่านเลขา ฯ มองมาที่รุ่ง เริ่มชวนสนทนา ทอมใช้ศอกกระทุ้งแขนรุ่งที่กำลังก้มหัวกระซิบอยู่ เขาตกใจเงยหน้าขึ้นมา “หา คะ คับ… ผมเอ่อ… มากันแบบแบน ๆ เลยครับ” เสียงหัวเราะลั่น ดังจากครอบครัวพ่อแม่ลูก ผู้อาวุโสทั้งสาม นั่งยิ้ม ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุว่าหัวเราะอะไรกัน ส่วนทอมเบือนหน้าไปอีกทาง แล้วบ่นกับตัวเองเบา ๆ __________________________________________________________________________________________ โดย วีรยาติ
นิยาย 'หมอเถื่อน' รวมเล่มฉบับแรก เปิดให้จองแล้ว กดที่นี่ 1. สมัครสมาชิก เว๊บบอร์ดที่นี่ (หากไม่สมัครสมาชิก จะโหวต หรือ แสดงความคิดเห็นไม่ได้) และ 2. แสดงความคิดเห็น หรือ โหวต - ชอบตัวละคร ขอเชิญโหวตได้ที่นี่ - อ่าน หรือ แสดงความคิดเห็นที่นี่ เชิญเยี่ยม Facebook หมอเถื่อน (ให้กำลังใจโดยเข้าไป แล้วกด Like หรือ เขียนคำวิจารณ์)
|
|||||||
 |
|||||||
 |
|||||||
ทันทีที่จบประโยค ขวดน้ำหอมปรับอากาศก็ลอยมาปะทะหน้าอกเขาทันที 
ทอมจับแขนแฟนนี่ขึ้นมาดู