บ่ายสี่โมง

เมฆดำตระหง่านปกคลุมพื้นที่ทั่วมหานคร…

อาฟ่งขับรถเข้าหมู่บ้าน  เธอเหลือบมองท้องฟ้าที่มืดหม่น  ฝนคงจะโปรยลงมาอีกในไม่ช้า

****************************************************************************************

หงส์น้อยปิดหน้าต่างในห้องพี่ชาย 

เมื่อไหร่ที่ฝนตก หากมีลม ฝนจะสาดเข้ามาที่ห้องพี่แอนดี้เสมอ

พี่ชายนอนหายใจแผ่ว ๆ อยู่บนเตียง  เธอเหลือบมองพี่ชายอีกครั้ง  เพียงแค่อึดใจก็ต้องเบือนหน้าหนี  ภาพพี่ชายที่ผ่ายผอมอ่อนระโหยทำให้ใจเธอหดหู่ทุกครั้ง

เธอกดรีโมทคอนโทรลเปิดเครื่องปรับอากาศ  ปล่อยให้พี่ชายได้นอนพักผ่อน

อาฟ่งเดินเข้าห้องนอน

พรุ่งนี้  เธอยังมีภาระต้องนำรถไฮลักซ์คันนี้ไปคืนเจ้าของ  รถยนต์กลายเป็นปัจจัยที่จำเป็นสำหรับคนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน  ทุกครั้งที่เธอขับรถ เธอจะต้องนึกถึงอาหลง… ครูสอนขับรถที่ใจดีที่สุด

เสียงฝนตกเปาะแปะลงบนใบไม้  ลมเย็นกรรโชกเบา ๆ ผ่านหน้าต่างห้องนอน  เธอเดินไปที่หน้าต่าง  สูดกลิ่นชื้นของไอฝน … ทำไมความเหงาถึงเข้ามาครอบคลุม

เธอรู้สึกเหงาลึก ๆ …. ไม่เข้าใจว่าความเหงาในส่วนนี้ จะมีสิ่งใดมาแทนได้  ถึงแม้ก้องจะเป็นคนที่เธอไว้ใจ แต่เขายังไม่สามารถเข้ามาในพื้นที่ส่วนนี้ของเธอได้   แม้แต่เธอเอง ก็ยังไม่เข้าใจว่าจะมีสิ่งใด หรือ ใคร เข้ามาเติมส่วนที่ว่าง อยู่นี้ให้เต็ม

พี้นที่นี้เคยมีใครมาก่อน ?... หรือ มันว่างเปล่ามาตั้งแต่ต้น ?  เธอจับความรู้สึกไม่ได้  แต่รู้ว่า ความเหงาลึก ๆ จะผุดออกมาเป็นครั้งคราว  แต่ละครั้ง ก็สร้างความอ้างว้างทีละน้อย ทีละน้อย สะสมมาเรื่อย ๆ

‘พี่หลง… พี่อยู่ที่ไหนนะ ตอนนี้ ? ’

ฝนเริ่มตกถี่เม็ดขึ้นเรื่อย ๆ  อากาศเริ่มเย็นลง

เธอเดินกลับมาที่เครื่องเล่นเอ็มพีสาม เลือกเพลงนั้นมาเปิดอีกครั้ง เพื่อระลึกความหลัง ถึงวันนั้น…. วันที่ฝนตก

เพลง Lonely Afternoon เริ่มดังขึ้น

… ความทรงจำเริ่มกลับมา…..

“อาฟ่ง เราพอแค่นี้ก่อน ฝนเริ่มจะตกแล้ว จอดรถใต้ต้นไม้นี้แหละ ดับเครื่อง”
รถจอดนิ่งอยู่ข้างสนามกอล์ฟ  อาหลงแหงนคอขึ้นมองน้ำฝนที่กำลังโปรย  

โชเฟอร์มือใหม่บิดลูกกุญแจผิดทาง เสียงไดสตาร์ทดังซ้ำ ทั้ง ๆ ที่เครื่องยังไม่ดับ

“ไอ๊หยา…โอ้ย ๆ  อาฟ่ง หมุนมาอีกทาง”

อาฟ่งหัวเราะ
“โทษ ๆ”  เธอบิดกุญแจดับเครื่อง

“ฉันว่าเธอน่าจะขับเกียร์ออโต้มากกว่านะ เดี๋ยวนี้ไม่มีใครเขาขับรถเกียร์กระปุกแล้ว”

อาฟ่งสั่นหัว “ไม่เอา ฉันอยากขับรถเกียร์กระปุกได้ ฉันว่ามันเท่ดี ได้เหยียบคลัชท์ ได้เข้าเกียร์บ่อย ๆ  ฉันอยากขับรถได้แบบพี่แอนดี้”

“อยากขับได้แบบพี่ใหญ่ แล้วทำไมไม่ให้พี่ใหญ่สอน ?”
“ไม่เอา พี่ใหญ่ดุ แล้วก็ไม่ค่อยมีเวลา  หรือว่า พี่หลงไม่อยากสอนฉัน ?”
“สอนสิ  ให้ฉันสอนดีกว่าไปให้ผู้ชายคนอื่นสอน ”
ครูยิ้มด้วยความเต็มใจ  นักเรียนพยักหน้า

“เมื่อไหร่ที่เธอเรียนจบ หางานทำได้ บอกให้พี่ใหญ่ซื้อรถให้คันนึงสิ”

อาฟ่งหัวเราะหึ ๆ
“ไม่เอาหรอก ฉันอยากขับรถเป็น แต่ฉันไม่อยากมีรถ”

เธอเปิดเครื่องเสียงในรถ เลือกเพลงจากแผ่นซีดี

อาหลงไขกระจกลงเล็กน้อย พอที่จะให้มีอากาศผ่านเข้ามาโดยฝนไม่สาด

เพลงที่เธอเลือก เริ่มเล่น….

แค่ช่วงอินโทรของเพลง อาหลงก็ร้องทัก

“นี่ ๆ เพลงนี้เพลงอะไร ? ฉันได้ยินเธอเปิดเป็นร้อยครั้งแล้วมั้ง เธอเปิดมาตั้งแต่สมัยไหนแล้ว”

อาฟ่งยิ้ม เธอไม่โต้ตอบ

น้ำฝนตกกระทบกระจก  เธอมองผ่านกระจกรถออกไปข้างนอก  ถนนเริ่มเปียก  ในสนามกอล์ฟมีก๊วนนักกอล์ฟสามสี่คนกางร่มเดินในแฟร์เวย์

อาหลงพูดขึ้น
“นี่ ช่วยแปลความหมายให้ฉันฟังด้วยสิ ฉันจะได้รู้ภาษาอังกฤษบ้าง”

เสียงร้องในเพลงเริ่มขึ้น
An old man walks along the path, it isn't raining anymore.
อาฟ่งแปลเป็นภาษาจีนกลาง
“ชายคนหนึ่ง เดินไปบนทางเท้า  ฝนเพิ่งหยุดตก..”
อาหลงตั้งใจฟัง
The hotel sign reflects upon a lorry parked below.
“แสงไฟจากป้ายโรงแรมสะท้อนลงไปบนรถบรรทุกข้างล่าง”

A kid goes walking home from school, and stands there at the door.
“เด็กน้อยเลิกเรียน กำลังเดินกลับบ้าน แล้วพลันหยุดยืนที่หน้าประตู…”

Behind the windows people sit waiting for the bus to go.
“มองผ่านกระจกเข้าไปในร้านนั่น มีผู้คนกำลังนั่งรอรถประจำทาง…”

Another long, lonely afternoon away from you,
“นี่คงเป็นบ่ายที่ยาวนาน และ สุดเหงา เมื่อเธอไม่อยู่”

And a long, dark, lonely night ahead.
“แล้วคืนที่ดำมืด ทรมาน ก็คงรอฉันอยู่ข้างหน้า”

It's been a long, lonely afternoon here on my own,
“ยามบ่ายที่น่าเบื่อ และ อ้างว้าง ฉันต้องทนใช้ชีวิตตามลำพัง…”

Such a long, dark, lonely night ahead.
“แล้วคืนนี้ล่ะ ความมืดมิด เปล่าเปลี่ยว ก็คงรอฉันอยู่…”

The heavy clouds are forming for another dark and rainy night.
“เมฆฝนกำลังก่อตัว กลายเป็นคืนที่โชกไปด้วยสายฝนอีกคืนหนึ่ง…”

A woman hurries home before the storm begins to break.
“ผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังรีบกลับบ้าน ก่อนที่พายุจะมา…”

And as she turns to cross the street, waiting for the walking light,
“เธอกำลังหยุดรอไฟจราจรที่หัวมุมถนน เพื่อข้ามไปอีกฝั่ง…”

She glances quickly at her watch, hoping that she won't be late.
“แล้วเธอก็เหลือบมองนาฬิกา คงหวังว่ายังไม่สายเกินไป…”

Another long, lonely afternoon away from you,
“นี่คงเป็นบ่ายที่ยาวนาน และ สุดเหงา เมื่อเธอไม่อยู่”

And a long, dark, lonely night ahead.
“แล้วคืนที่ดำมืด ทรมาน ก็คงรอฉันอยู่ข้างหน้า”

It's been a long, lonely afternoon here on my own,
“ยามบ่ายที่น่าเบื่อ และ อ้างว้าง ฉันต้องทนใช้ชีวิตตามลำพัง…”

Such a long, dark, lonely night ahead.
“แล้วคืนนี้ล่ะ ความมืดมิด เปล่าเปลี่ยว ก็คงรอฉันอยู่…”

เสียงโซโลแซกโซโฟนดังขึ้น 

อาหลงเหม่อมองไปข้างหน้า นึกชื่นชมในความสามารถทางภาษาอังกฤษของอาฟ่ง
“อือ… พอรู้ความหมาย ฟังแล้วเพราะขึ้น  แต่ฟังแล้วก็เศร้า ๆนะ  อาฟ่ง เธอแปลภาษาอังกฤษได้เก่งจริง ๆ”

“เวลาฝนตก คนอื่นเขาคงมีที่ที่ต้องรีบไปให้ทัน แต่ฉันไม่มี ฟังแล้วก็เหงา ”
“ก็ฉันนั่งคุยกับเธออยู่นี่  เธอจะเหงาได้ไง ?”
“ถึงจะมีใครอยู่ด้วย เพลงนี้ก็ทำให้เหงาได้”

“ก็อย่าไปนึกถึงคนอื่นสิ  อยู่กับฉัน ก็คุยกับฉันก็พอ”
“ตอนพี่ใหญ่ไม่อยู่  ฉันก็ชอบนึกถึงพี่ใหญ่”

อาหลงหัวเราะ 
“เธอนี่มันติดพี่ชายมากเกินไป  แล้วตอนฉันไม่อยู่ล่ะ เธอนึกถึงฉันบ้างหรือเปล่า ?”

เสียงเพลงจบลงพร้อมกับความทรงจำ …น้ำตาเธอไหลออกมาจากขอบตา



‘พี่หลง ตอนนี้พี่อยู่ที่ไหนนะ เอาใจช่วยพี่ใหญ่ กับ ฉันด้วยนะ’

__________________________________________________________________________________________

โดย วีรยาติ

กลับขึ้นด้านบน

นิยาย 'หมอเถื่อน' รวมเล่มฉบับแรก เปิดให้จองแล้ว กดที่นี่

อ่านตอนต่อไป
อ่านตอนอื่น

1. สมัครสมาชิก เว๊บบอร์ดที่นี่ (หากไม่สมัครสมาชิก จะโหวต หรือ แสดงความคิดเห็นไม่ได้) และ

2. แสดงความคิดเห็น หรือ โหวต

- ชอบตัวละคร ขอเชิญโหวตได้ที่นี่

- อ่าน หรือ แสดงความคิดเห็นที่นี่

เชิญเยี่ยม Facebook หมอเถื่อน

(ให้กำลังใจโดยเข้าไป แล้วกด Like หรือ เขียนคำวิจารณ์)