โทรศัพท์ของรุ่งดังขึ้น  วิโทรมานัดให้รุ่งไปพบในส่วนของผับ

รุ่งเดินมารอที่นัดหมาย  บริเวณบาร์เครื่องดื่ม

ไม่น่าเชื่อว่าแค่การได้เต้นสนุกกับเพลงเร็วสี่ห้าเพลงติดกัน ทำให้เขารู้สึกสบายตัวสบายใจขึ้นเยอะ  เอนโดรฟีน…คงทำหน้าที่ของมันแล้ว

วิอยู่ในชุดเดรสลำลองสีเทา เดินมาด้วยกันกับกิ๊ว  
เธอปล่อยผมสยาย  เป็นสาวเต็มตัว แต่ในความทรงจำของรุ่ง  เขาเห็นเธอเป็นเด็กน้อยชั้นมัธยมมาตลอด
“พี่รุ่ง หวัดดีค่ะ” วิยกมือไหว้
รุ่งรับไหว้ ยกมือขึ้นแตะหัววิเบา ๆ
“วันนี้ไม่เรียนเหรอ ?”
“เรียนค่ะ แต่กลับบ้านไปเปลี่ยนชุดมา พี่ทอมมาด้วยหรือเปล่า ?”
“เปล่า พี่มากับเพื่อนที่ออฟฟิศ”
“ดีใจจัง ได้เจอพี่รุ่ง” ใบหน้าเธอเริ่มมีสีแดงฝาด ๆ
“น้องวิ คุณย่าเป็นยังไงบ้าง ?”
“ก็สบายดีค่ะ ทุกบ่ายคุณย่าจะฟังรายการวิทยุของอาจารย์พี่รุ่ง แล้วก็มาเล่าให้คนในบ้านฟัง”
“เหรอ… ดีจัง”
“พี่รุ่งคะ รู้ข่าวงานวันเกิดคุณย่าปีนี้หรือยัง ?  พี่รุ่งไม่ต้องแอบเข้าบ้านแล้วนะ  ปีนี้พี่รุ่งต้องไปร่วมงานวันเกิด เพราะคุณย่าจะแนะนำให้คนอื่นรู้จัก แล้วก็ทีมพีอาร์ของที่บ้านด้วย”

รุ่งทำหน้าเหวอ
“หา… อะไรอะ?ใครบอก ?”

“คุณย่าค่ะ ทุกคนในบ้านก็รับรู้หมดแล้วนะคะ ก็ให้ทุกคนลิสต์รายชื่อแขก  แล้วน้องวิก็ใส่ชื่อพี่ทอมกะพี่วิทย์ไปในรายชื่อแขกของน้องวิเลย นะ นะ  ชวนพี่ทอมกะพี่วิทย์มาด้วย”

รุ่งไม่ได้สนใจเรื่องแขก เขาสนใจเรื่องการเปิดตัวมากกว่า
“น้องวิบอกว่า แนะนำให้คนอื่นรู้จักเนี่ย คนอื่นคือใครเหรอ ?”

กิ๊วหัวเราะคิกคัก
“งานนี้พี่รุ่งเกิดแน่  กิ๊วได้ควงพี่รุ่งเข้างานแหง ๆ ขอจอง ขอจอง”
“ก้อ… คุณย่าคงหมายถึง คนในแวดวงที่บ้านเราต้องติดต่ออะค่ะ แล้วก็ทีมพีอาร์ของที่บ้านด้วย เค้าต้องไปทำประชาสัมพันธ์ให้ที่อื่น ๆ พูดถึงครอบครัวเราเหมือน ๆ กัน”

รุ่งขมวดคิ้ว เขานึกภาพไม่ออก
กิ๊วกำมือซ้ายแล้วชูขึ้น
“เยส  ๆ ๆ  งานนี้พี่รุ่ง รุ่งแน่  เพราะพี่ชื่อรุ่ง  เหอ ๆๆๆ  พี่รุ่งรู้รึเปล่า ปีที่แล้วมีคนไปงานวันเกิดคุณย่าเท่าไหร่ ?”

รุ่งสั่นหัว “กิ๊วไปด้วยเหรอ ?”

“โห่ว… ถามยังงี้ ไม่น่ามาคุยกันเลย  เพื่อนวิไปกันสิบกว่าคน กิ๊วพลาดได้ไง  ในงานมีแต่คนหล่อ ๆ ทั้งนั้น  งานปีที่แล้วมีคนไปแค่สองร้อยกว่าคนเอง”

รุ่งทำตาโต หัวเราะหึ ๆ  เขาคงไม่จินตนาการอะไรซะดีกว่า คงไม่ใช่ภาพที่เขาจะนึกออกได้เอง

น้องวิเสริม “ปีนี้น่าจะเยอะกว่าปีที่แล้วนะคะ เพราะเห็นลิสต์ตอนนี้ก็เกินสองร้อยกว่าแล้ว  ถ้าใกล้ ๆ งานน่าจะเป็นสามร้อย”

กิ๊วเกาะแขนรุ่ง
“แต่ก่อนไปเปิดตัววันนั้น พี่รุ่ง ไปที่โต๊ะกิ๊วหน่อยดิ  เดี๋ยวกิ๊วจะพาไปแนะนำ”
“แนะนำอะไร ?”
“น่า นะ แนะนำให้เพื่อน ๆ ได้รู้จักอะ คนเค้าอยากเห็นตัวเป็น ๆ ของพี่รุ่งกันอะ”
รุ่งทำจมูกหึ่ง สั่นหัว “อึ๊”
“เอ๊ะ… พี่รุ่งไปทำไรมา เหงื่อออก ?” กิ๊วสังเกตุเห็นเหงื่อซึมที่ซอกคอของเขา
รุ่งยักคิ้ว “ดิ้นมา”

กิ๊วเอียงหัว แล้วพูด
“นาน ๆ จะเห็นพี่รุ่งใส่เสื้อเชิร์ทซะที  ยิ่งเหงื่อออกด้วย ดูเซ็กซี่จัง”

รุ่งหัวเราะ “ฮ่า ๆๆๆ  พระจันทร์เต็มดวงเหรอคืนนี้ ? จะล่าเหยื่อรึไง กิ๊ว ? ”

วิยืนมองหน้าพี่ชาย เธอไม่เคยเจอพี่ชายคนนี้นอกบ้านเวลากลางคืนเลย ได้ความรู้สึกแปลก ๆ

“มากันกี่คนล่ะ ?” รุ่งถามวิ
“มาสิบกว่าคนค่ะ สองโต๊ะ ตรงโน้นค่ะ”  วิชี้มือไป

รุ่งมองตาม
“ที่นี่ดังมากเหรอ ? คนเยอะจัง”
กิ๊วตอบ “ใช่ค่ะ เพิ่งเปิดใหม่ คืนวันศุกร์เนี่ยต้องจองโต๊ะนะคะ”
“อือ ดี เยี่ยมมาก  ประเทศไทยจงเจริญ”  แล้วเขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “อนาคตของชาติอยู่ในนี้หมด เหอ ๆๆ”

เขาพูดกับวิต่อ
“น้องวิ ปีนี้จัดงานวันเกิดคุณย่าที่บ้านอีกใช่มั้ย ?”
“ค่ะ  ก็ใช้ตึกใหญ่กับสนามหญ้า เหมือนปีที่แล้ว แต่จะเลยมาถึงโรงรถตึกใหญ่ด้วยค่ะ  พี่รุ่งเตรียมแต่งตัวหล่อ ๆ นะ”
รุ่งหัวเราะหึ ๆ
กิ๊วพยักหน้า “พี่รุ่ง แต่งแบบวังลีฮอมดิ  หน้าพี่รุ่งเหมือนวังลีฮอม”
รุ่งขมวดคิ้ว จมูกบาน
“ไม่เห็นเหมือนเลย  ไอ้นั่นมันทั้งบึก ทั้งหล่อ แต่งแบบนั้นออกไป รถเมล์คงไม่จอดรับ รถไฟฟ้าคงขับเลยป้ายเลยเหอะ ฮ่า ๆๆๆ  พี่ชอบเจย์โชวมากกว่า มันน่ารัก”
กิ๊วหัวเราะพยักหน้า “ฮ่า ๆๆๆ  โอว…  สองคนนี้เทพบุตรของกิ๊วเลยแหละ ที่เรียนภาษาจีนกลางเนี่ย ก็เพื่อเทพทั้งสองนี้เลย  แด่เธอ” 
กิ๊วหัวเราะคำพูดตัวเอง “ฮ่า ๆๆๆ”

รุ่งนึกถึงงานวันเกิดคุณย่าที่วิพูดถึง ความลำบากใจวิ่งเข้ามาหาอีกเรื่องหนึ่งแล้ว เขาถอนหายใจเบา ๆ

“เราสองคนตามสบายละกัน เดี๋ยวพี่กลับไปหาเพื่อนก่อน”

สองสาวพยักหน้า  แล้วเดินกลับเข้ามาในส่วนผับ

กิ๊วยกมือขึ้นทาบที่หน้าอก
“วิ… มันต้องเป็นฟ้าลิขิตแน่ ๆ ให้ชั้นมาเจอพี่รุ่งที่นี่”
“กิ๊ว เธอเดินเข้าไปก่อน เดี๋ยวชั้นตามเข้าไป”

วิหันหลังกลับ เธออยากมีโอกาสคุยกับพี่ชายคนนี้อีก  ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ที่เธอจะมีโอกาสพบเขาข้างนอกบ้าน  ถ้าเธอขอให้เขาพาไปกินไอศครีมได้อีกครั้ง… ขอให้เขาว่าง ยอมที่จะพาเธอไปอีกครั้งเถิด
เธอวิ่งไล่หลังรุ่งมา
“พี่รุ่ง”
เขาหันกลับมา
“อ้าว ว่าไงน้องวิ ? ”
“พี่รุ่ง จะกลับกี่โมงคะ ? พี่รุ่งไปส่งน้องวิได้มั้ย คืนนี้ ?”
“หา… อ้าว น้องวิไม่ได้ให้คนรถมารับเหรอ ?”
เธอสั่นหัว “เปล่าค่ะ ทีแรกนึกว่าจะให้เพื่อนไปส่ง แต่วิอยากให้พี่รุ่งไปส่งมากกว่า  พี่รุ่งมีนัดต่อหรือเปล่าคะ ?”
“ก็เปล่านิ  พี่ว่าสามทุ่มก็อยากจะกลับแล้ว”
วิพยักหน้า “ได้ค่ะ งั้นเจอกันตรงหน้าผับ สามทุ่ม  แล้วก็… วิอยากให้…” เธออมยิ้มเขิน
รุ่งจ้องหน้า “อยากอะไร น้องวิ ?”

“… อยากให้พี่รุ่งพาไปกินไอติมอีก…ได้มั้ย ?”

รุ่งหัวเราะ “ฮ่า ๆๆๆ  ไอติมเหรอ ?   แหม เรานี่  อยากแค่เนี้ยะเหรอ … เฮ่อ ๆๆ  ก็… ด้าย ได้ แต่ตอนสามทุ่มกว่ามีร้านไอติมไหนเปิดอีกเหรอ ?”
เธอยิ้มดีใจ “มีค่ะ ในซอยทองหล่อมี”
“อื้อ ถ้ามีก็ได้ แต่พี่ไม่มีรถนะ  เรียกแท็กซี่ไปก็แล้วกัน  งั้นเจอกันหน้าผับสามทุ่ม”
วิย่อเข่า “ค่ะ สามทุ่ม”

เธอหันหลังเดินกลับ  ใจพองเหมือนกับลูกโป่งที่กำลังจะลอยขึ้นสู่ฟ้า  คืนวันนี้จะเป็นวันหวลระลึกถึงอดีตกับพี่ชายคนนี้  ที่เคยพาเธอไปทานไอศครีมเมื่อหลายปีก่อน  เป็นการทานไอศครีมที่น่าประทับใจมากที่สุดในชีวิต ตราบจนถึงวันนี้

*************************************************************************

บรรยากาศในห้องคาราโอเกะ เต็มไปด้วยความสนุกสนาน 

รุ่งบอกพรรคพวกว่าจะขอตัวกลับตอนสามทุ่ม เพราะต้องไปส่งน้องสาว

ต้อยกับวิน ซุบซิบ ๆ กัน  แล้ววินก็คว้าไมค์มาพูด
“โหล ๆ… เทส โหล ๆ  ตอนนี้ ถึงเวลา ขอให้น้องพูดหน่อย”
เสียงเพลงยังดังจากลำโพง  วินชี้มือโบ้ยให้ใครก็ได้ จัดการกับเครื่องเสียง
รุ่งยกมือ
“เดี๋ยวปิดเสียงให้”
 แล้วเขาก็เดินไปที่เครื่องเสียง จัดการปิดเสียงเพลง ให้เหลือแต่เสียงไมค์

วินพูดต่อ
“ในเมื่อขวัญใจเราจะกลับก่อน เราก็จะให้ของซะเลยตอนนี้  ต้อยเอามา” เธอพยักหน้ากับเพื่อน

รุ่งทำหน้างง ๆ “ของอะไร ? ไม่ใช่วันเกิดซะหน่อย”

ต้อยหยิบห่อของขวัญเล็ก ๆ ยื่นให้วิน
“เดี๋ยว วินขอพูดก่อน ที่ให้ไม่ใช่ให้วันเกิด  แต่… นี่เป็นของขวัญที่เราสองคน ต้อยกะวิน อยากจะให้พี่รุ่ง  อยากจริง ๆ นะ แต่ บอกก่อนว่า ราคาไม่แพงเลย เพราะรู้ว่าพี่รุ่งคงไม่ยอมรับง่าย ๆ ก็จะบอกเลยว่า ราคามันแค่สองร้อยกว่าบาท พี่จะได้ไม่ต้องเรื่องมาก”

ทุกคนหัวเราะ

รุ่งพยักหน้า “อือ ของถูก ไม่เหมาะกับพี่หรอก ใช้แล้วขี้กลากขึ้น เหอ ๆๆๆ”

วินพูดต่อ “… ที่เราสองคนอยากให้ เพราะ พี่รุ่ง เป็นพี่ชายที่น่ารักมาก พี่รุ่งกินข้าวกลางวันกับเราเกือบทุกวัน  พี่รุ่งสอนงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คนอื่นไม่ว่างสอน  พี่รุ่งตรวจสุขภาพให้ สอนเรื่องการดูแลสุขภาพให้เยอะมาก แล้วเราก็กลับไปช่วยคนที่บ้านได้ แม้แต่ปัญหาเรื่องส่วนตั๊วส่วนตัว พี่รุ่งก็ให้คำแนะนำได้”

ต้อยหัวเราะคิกคัก
“…. เราสองคน ยังไม่เคยเจอ…อ้อ…ต้องบอกว่า ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะได้เจอพี่ชายแบบนี้ในที่ทำงาน พี่รุ่งคุยกับเราเหมือนเป็นรุ่นเดียวกัน ไม่ถือตัว  วันไหนที่พี่รุ่งออกไปข้างนอก พวกเราก็จะเหงา คอยชะเง้อหาว่า เมื่อไหร่จะกลับมาซะที”

“เหมือนหมารอกินข้าว…” ต้อยแซว

ทุกคนหัวเราะครืน  คุณหมอกับซิลเวียนั่งยิ้ม
“… ถ้าพี่รุ่งยังทำงานอยู่ที่บริษัทนี้  เราสองคนเรียนจบแล้ว ก็จะมาสมัครงานที่นี่  จริง ๆ นะ  อ้อ… ต้องพี่หนูอยู่ด้วยนะ”

หนูพยักหน้า

“… เราคิดว่า เราได้อะไรจากพี่รุ่งเยอะกว่าแค่เสียงหัวเราะ แล้วเวลาไม่กี่เดือน มันเหมือนกับเราได้รู้จักพี่รุ่งมานานมาก ก็…พอฝึกงานจบแล้วก็ใจหาย ว่าคงจะไม่ได้เจอพี่รุ่งอีก”

รุ่งพึมพำ “นี่กูจะตายแล้วหรือไง ? ”

ทุกคนได้ยิน หัวเราะตาม

หนูแซวขึ้น “นี่พวกเธอก็ซื้อข้าวมันไก่ โอเลี้ยงมาเยี่ยมมันละกัน ทำยังกะมันติดคุก”
วินทำท่าจะพูดต่อ “…. เราสองคน ก็…”

“ให้ ๆ ไปซะทีเหอะ พูดมาก เดี๋ยวก็น้ำตาไหลกันหรอก” เพื่อนฝึกงานสาวแซวขึ้น

วินหันมาค้อน “เออ ๆ… กูก็หมดเรื่องพูดแล้วเหมือนกัน”

แล้วเธอก็ยื่นกล่องของขวัญให้รุ่ง  ทุกคนปรบมือ

ต้อยตะโกน “แกะเลยพี่รุ่ง แกะเลย”

รุ่งค่อย ๆ ฉีกกระดาษห่อทีละชิ้น  แกะกล่องออกมา

ข้างในเป็นนาฬิกาข้อมือ สายและตัวเรือนทำด้วยพลาสติก
รุ่งหยิบออกมา แล้วก็ยิ้ม พยักหน้า

“อือ น่ารักดี  ขอบคุณมากค่ะ”

ต้อยตะโกน “มีนาฬิกาใส่ซะทีนะ พี่รุ่ง”

เขาสวมนาฬิกาที่ข้อมือซ้ายทันที

วินหันมาพยักหน้ากับต้อย  กวักมือเรียกต้อยออกมา
“ยังมีอีก ต้อยมีอะไรแบบส่วนตัวจะให้อีก”
รุ่งหัวเราะ “ยังไม่หมดเหรอ ?”

วินเดินมาหรี่ไฟในห้องลง

เสียงหนูดังขึ้น “แกจะปล้ำมันหรือไง ?”
ทุกคนหัวเราะ
ต้อยออกมายืนข้างหน้ารุ่ง
“พี่รุ่งเอามือไขว้หลังไว้”

คนในห้องหัวเราะคิกคัก รุ่งทำหน้างง
“เอาเหอะน่า ไม่ตายหรอก” ต้อยคะยั้นคะยอ

รุ่งยอมทำตาม
วินดับไฟลงหมด แต่ยังมีไฟของเครื่องเสียงทำให้เห็นเป็นเงาลาง ๆ

เสียง “จ๊วบ” ดังลั่นห้อง

เสียงรุ่งร้อง

“โอ๊ย… เฮ้ย...ไอ้ต้อย”

เขาผลักต้อยเบา ๆ เดินมาที่สวิทช์ไฟ เปิดไฟ
ทุกคนเห็นรุ่งยืน มือกุมซอกคอ

ซิลเวียหัวเราะ “อะไรอะรุ่ง ? โดนอะไร ?”

คนอื่น ๆ ที่รู้แล้ว ก็หัวเราะกันอย่างเต็มที่   คุณหมอหัวเราะจนน้ำตาไหลตัวงอ
รุ่งหน้าแดงก่ำ เอามือที่กุมซอกคอออก  เอียงคอให้ซิลเวียดู

ซิลเวียเห็นรอยจ้ำแดงที่ซอกคอ เธอเข้าใจแล้วว่ารุ่งโดนต้อยดูดคอ  เธอหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่า ๆๆๆๆ”

ต้อยเองก็ยืนหัวเราะ 
“นี่แหละ ต้อยขอฝากรอยแห่งความคิดถึงไว้ ฮ่า ๆๆๆๆ”

หนูพูดขึ้น “อีรุ่งเอ๊ย เดี๋ยวพรุ่งนี้แกดู มันจะเป็นจ้ำชัดไปอีกหลายวัน ฮ่า ๆๆๆๆ”

รุ่งสั่นหัว แล้ว หัวเราะ
“ต้อย  เล่นยังงี้ มาดูดปากกันเลยดีกว่า ไม่ต้องมีจ้ำ”

ทั้งวิน ต้อย หนู กรี๊ดดังลั่นห้อง “กรี๊ด ว๊าย…ว้าว”

“เอา ๆ  เอาใหม่ก็ได้” ต้อยยกมือ

คุณหมอหัวเราะจนไอแค่ก ๆ  ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

*************************************************************************
 
สามทุ่ม  รุ่งนั่งรอบริเวณเก้าอี้สตูลหน้าผับ….

.....มองนาฬิกาข้อมือที่เพิ่งได้มา แล้วยิ้ม  น่าภูมิใจในตัวเองที่มีคนเห็นค่าของความจริงใจที่เขาแสดงออก   แต่กลับบ้านไป เขาก็คงเก็บนาฬิกาเรือนนี้ไว้ในลิ้นชักเหมือนเรือนอื่น ๆ 

นาฬิกาข้อมือเรือนเดียวที่เขารักที่สุด นาฬิกาเรือนนั้นไม่ได้เดินได้ด้วยถ่าน หรือ กลไกไคเนติค  แต่สำหรับเขา มันเดินได้เพราะหัวใจของเขาอยู่ในนาฬิกาเรือนนั้น แต่ตอนนี้ มันอยู่คนละทวีปกับเขาซะแล้ว แต่สักวันหนึ่ง หัวใจของเขาจะต้องพานาฬิกาเรือนนั้น เดินกลับมาหาเขาแน่นอน  เขาหวังว่าอย่างนั้น… สักวัน

ผู้คนในคืนวันศุกร์ แบกความคิดหลายหลากที่สะสมมาในสัปดาห์นั้น เพื่อมาปลดปล่อยในสถานที่แบบนี้   เก้าอี้ที่เขานั่ง ตั้งอยู่ทางแยกระหว่างผับ คาราโอเกะ และ ห้องน้ำ  จุดนี้ จึงเท่ากับว่าเป็นชุมทางที่มีคนเดินผ่านเยอะที่สุด 

ความคิดเล็ก ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นอีก  นักเที่ยวเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นคนทำงาน เขาอยากรู้ว่า คนเหล่านี้ มีความสุขกับเจ้านาย พอใจกับรายได้ที่ได้รับหรือเปล่า หรือ ส่วนหนึ่ง อาจจะมีทุกข์ใจกับชีวิตประจำวัน ถึงต้องมาหาแหล่งระบายแบบนี้  ใครบ้างเป็นเหมือนเขา ? ใครบ้างที่มีความสุข ?   คนพวกนั้นมีวิธีอะไรถึงทำให้จิตใจมีความสุขได้ ?

สาวผมยาว ในชุดกระโปรงสีดำคลุมเข่า เดินออกมาจากห้องน้ำ  หน้าตาสวยอย่างโดดเด่น เป็นที่คุ้นตาของเขา

รุ่งหัวเราะกับตัวเอง… นี่คนทั้งมหานครต้องมารวมตัวกันที่นี่หรือไง ?

สาวเดินกำลังจะผ่านในระยะใกล้ ๆ  ถ้าไม่ทัก ก็คงได้เห็นกันชัด ๆ อยู่ดี

“ฝน… ฝน”
รุ่งตัดสินใจทักเธอ

__________________________________________________________________________________________

โดย วีรยาติ

<อ่านหน้าแรก

กลับขึ้นด้านบน

นิยาย 'หมอเถื่อน' รวมเล่มฉบับแรก เปิดให้จองแล้ว กดที่นี่

อ่านตอนต่อไป
อ่านตอนอื่น

1. สมัครสมาชิก เว๊บบอร์ดที่นี่ (หากไม่สมัครสมาชิก จะโหวต หรือ แสดงความคิดเห็นไม่ได้) และ

2. แสดงความคิดเห็น หรือ โหวต

- ชอบตัวละคร ขอเชิญโหวตได้ที่นี่

- อ่าน หรือ แสดงความคิดเห็นที่นี่

เชิญเยี่ยม Facebook หมอเถื่อน

(ให้กำลังใจโดยเข้าไป แล้วกด Like หรือ เขียนคำวิจารณ์)